Πίσω πόρτα…
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Δεν θυμάμαι, τα τελευταία πενήντα και κάτι χρόνια, περιστατικό στη διάρκεια ή στην κατάληξη του οποίου κάποιος έλληνας Πρωθυπουργός να φυγαδεύεται από τους πολυάριθμους φρουρούς του από κάποια … πίσω πόρτα. Κάποια έξοδο κινδύνου, κάποια πόρτα υπηρεσίας, βρε αδελφέ. Και έζησε, και τι δεν έζησε αυτή η χώρα. Βαθιές οικονομικές κρίσεις, σκάνδαλα, ακραίες καταστάσεις, τα πάντα.
Στις μέρες μας όμως ‘’έλαχε’’ να σπάσει το σπυρί, ή μήπως να δώσει αφορμή ένας συγκεκριμένος πρωθυπουργός για να συμβεί αυτό το, όπως και να το δει κανείς, αδιανόητο περιστατικό. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης την κοπάνησε από την πίσω πόρτα του αεροδρομίου της Αλεξανδρούπολης, από κάτι χορταριασμένους χωματόδρομους με το αυτοκίνητο του να σηκώνει τόση σκόνη, όση οι κακοποιοί σε καταδίωξη σε Αμερικάνικη γκανγκστερική ταινία περασμένων δεκαετιών.
Κι αν η πράξη αυτή καθ’ αυτή δείχνει δειλία ή και σνομπισμό από μέρους του παριστάνοντος τον πρωθυπουργό, ο πραγματικός λόγος για τον οποίον έγινε ξεπερνά κάθε φαντασία, ή κάθε λογική εξήγηση. Ο κύριος Μητσοτάκης φοβήθηκε να συναντήσει τους Αγρότες, να μιλήσει μαζί τους ή και να αντιπαρατεθεί. Γιατί δεν είχε τι να τους πει και ηγούμενος μιας κυβέρνησης βουτηγμένης στα σκάνδαλα, δεν έχει, έτσι κι αλλιώς, την ικανότητα να δομήσει μόνος του έναν λόγο στέρεο και πειστικό. Τεκμήριο ακαταλληλότητας, δίχως άλλο, όλα αυτά.
Δεν τελείωσε όμως εδώ ο ‘’πρωθυπουργικός κατήφορος’’. Έχει κι άλλο … Κι αν βρήκε τώρα μια πίσω πόρτα για να αποφύγει μια ομάδα οργισμένων πολιτών δεν θα βρει πολλές άλλες διαθέσιμες για να ξεφύγει από την πραγματικότητα.