Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Η Τεχεράνη ζει πλέον στον ρυθμό του φόβου. Μετά τις ιστορικές διαδηλώσεις που συγκλόνισαν τα θεμέλια της ισλαμικής εξουσίας, το καθεστώς δεν περιορίζεται πια σε απλές συλλήψεις και απαγορεύσεις. Έχει περάσει σε μια νέα φάση ολοκληρωτικής εξόντωσης κάθε φωνής που τόλμησε να αμφισβητήσει την απόλυτη κυριαρχία του.
Αθλητές, ηθοποιοί, σκηνοθέτες, διανοούμενοι, τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα της ιρανικής κοινωνίας, βρίσκονται πλέον στο στόχαστρο της εισαγγελίας της Τεχεράνης, κατηγορούμενοι ως «εγκέφαλοι» της εξέγερσης. Δεν πρόκειται μόνο για φυλακίσεις. Το καθεστώς χτυπά εκεί που πονά περισσότερο: στις περιουσίες τους, στη δουλειά μιας ζωής, στην οικονομική τους ύπαρξη.
Δεκάδες επιχειρήσεις, καφέ και πολιτιστικοί χώροι σφραγίστηκαν με τη βαριά κατηγορία της «συνέργειας σε τρομοκρατία». Σημεία συνάντησης της νεολαίας, νησίδες ελευθερίας μέσα σε μια ασφυκτική πραγματικότητα, μετατράπηκαν σε κλειστά κουφάρια με λουκέτα και σφραγίδες του κράτους.
Ο Τύπος στο απόσπασμα
Παράλληλα, ο ελεύθερος Τύπος δέχεται το τελειωτικό χτύπημα. Εφημερίδες που τόλμησαν να μιλήσουν για τα νοσοκομεία-κολαστήρια, για τους τραυματίες των διαδηλώσεων και για την πραγματική εικόνα στους δρόμους, οδηγούνται στο κλείσιμο με την κατηγορία της «διασποράς ψευδών ειδήσεων».
Το διαδίκτυο παραμένει ουσιαστικά νεκρό, με την επικοινωνία να κόβεται και την πληροφορία να στραγγαλίζεται. Ακόμη και η επαφή με δορυφορικά μέσα του εξωτερικού θεωρείται πλέον σοβαρό ποινικό αδίκημα, απομονώνοντας τη χώρα από τον υπόλοιπο κόσμο.
Τελεσίγραφα και «τελευταίες προειδοποιήσεις»
Η αστυνομία μιλά ανοιχτά για «τελική φάση εκκαθάρισης». Τελεσίγραφα ημερών δίνονται σε όσους συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις: «παραδοθείτε ή αντιμετωπίστε την οργή του νόμου». Την ίδια στιγμή, το καθεστώς καταγγέλλει «ξένη υποκίνηση» από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, επιχειρώντας να μετατρέψει μια κοινωνική εξέγερση σε σενάριο διεθνούς συνωμοσίας.
Οι δρόμοι, όμως, έχουν ήδη βαφτεί με αίμα. Χιλιάδες νεκροί, δεκάδες χιλιάδες τραυματίες και συλληφθέντες, μια ολόκληρη γενιά που μεγάλωσε με το όνειρο της ελευθερίας και τώρα βλέπει την πόρτα της φυλακής να ανοίγει μπροστά της.
Η «ειρήνη» με αντάλλαγμα τη σιωπή
Ο πρόεδρος Πεζεσκιάν επιχειρεί να εμφανιστεί ως πυροσβέστης σε μια χώρα που καίγεται. Υπόσχεται αποζημιώσεις στις οικογένειες των νεκρών, βαφτίζοντάς τους «μάρτυρες» και προσφέροντας στέγη και μισθούς ως αντάλλαγμα για τη σιωπή. Όμως η κοινωνία δεν πείθεται.
Η σύγκρουση πλέον είναι ξεκάθαρη: από τη μία μια νεολαία που δεν έχει τίποτα να χάσει και από την άλλη ένα καθεστώς που δείχνει έτοιμο να κάψει τα πάντα για να κρατηθεί στην εξουσία.
Το Ιράν μπαίνει σε μια σκοτεινή εποχή μεγάλων διωγμών. Και η νύχτα φαίνεται πως μόλις ξεκίνησε.