Γράφει ο Γιάννης Βασιλάκοπουλος
Ήταν Πέμπτη, 4 του Μάρτη, τρεις μέρες πριν τις εκλογές. Εκείνο το πρωινό είχαμε μαζευτεί στην Αίγλη του Ζαππείου οι ρεπόρτερς που καλύπταμε το ρεπορτάζ της Νέας Δημοκρατίας, στην τελευταία καλή περίοδο των εφημερίδων, ή σε ένα ραδιοτηλεοπτικό τοπίο, που ακόμη τα χρόνια της αθωότητας πάσχιζαν μεν, αλλά κατάφερναν που και που μικρές νίκες επί της, κατοπινά κυρίαρχης, αλλοτρίωσης, στον χώρο των ΜΜΕ. Έβρισκες ακόμη στο σινάφι μας διανοούμενους με βαριά πένα που σέβονταν την ιστορία τους και τον αναγνώστη, που γνώριζαν καλά ελληνικά, τιμούσαν το επάγγελμα – λειτούργημα και επισκίαζαν τους χαρτογιακάδες που’ ναι ακόμη πιο λίγοι από τους καλούς, αλλά κάνουν δυσανάλογο θόρυβο…
Εκείνο το πρωινό, η πρόσκληση από τον Κώστα Καραμανλή, αφορούσε μια χαλαρή συνάντηση με τους δημοσιογράφους. Τα χαμόγελα περίσσευαν, οι πλάκες εναλλάσσονταν με ταχύ ρυθμό με τα σοβαρά θέματα που έμπαιναν στα ‘’πηγαδάκια’’ μεταξύ ‘’τύρου και αχλαδίου’’ – πηγαδάκια με τον εν αναμονή πρωθυπουργό, το Θόδωρο Ρουσσόπουλο,κι άλλα κορυφαία στελέχη. Ο Καραμανλής γύρισε όλο το χώρο, την ευρύχωρη σάλα της Αίγλης με ένα χαμόγελο πλατύ, αληθινό ανοιχτόκαρδο. Μίλησε μ’ όλους ανεξαίρετα. Για μια στιγμή, θαρρείς πως βρήκε το απάγκιο για την ‘’ανάπαυση του πολεμιστή’’… Τον πλησίασα, με τον σεβασμό που συνόδευε καθεμιά από τις δεκάδες συναντήσεις μας, αλλά και την οικειότητα που μου’ χε επιτρέψει ο ίδιος, από το πρώτο ταξίδι του που κάλυψα για λογαριασμό της Αυριανής, που ήταν μια περιοδεία του Κώστα Καραμανλή στο νομό Βοιωτίας, παραμονές των αυτοδιοικητικών εκλογών του 2002.
’Από Δευτέρα πρόεδρε, αλλάζουμε στέκι’’, του είπα με τόνο ικανοποίησης… ‘’Από Δευτέρα αρχίζουν τα δύσκολα, έχουμε πολλή δουλειά Γιάννο’’ μου απάντησε με με σιγουριά. Το πλατύ του χαμόγελο, αλλά και το ηχόχρωμα της φωνής του, έδειχναν δικαίωση – ‘’Χαλάλι το ξεθέωμα της προεκλογικής περιόδου’’, του είπα με ύφος κάπως γλαφυρό. ‘’Χαλάλι του’’, μου απάντησε προσθέτοντας ‘’όσο για το στέκι που είπες, το Μαξίμου, με τη Ρηγίλλης, είναι δίπλα’’… Ύστερα, αρχίσαμε να μιλάμε για ποδόσφαιρο …
Έγραψα πιο πάνω τη λέξη ‘’Αυριανή’’. Τότε δούλευα στην Αυριανή του μακαρίτητου Γιώργου Κουρή , μεγάλο σχολείο και προπύργιο του Πασοκικού τύπου. Κι ήταν ιστορική πρωτιά που ένας δημοσιογράφος του συγκροτήματος του Κουρή, ήταν τόσο κοντά στον Καραμανλή. ‘’Η εφημερίδα που γκρέμισε τον Καραμανλισμό’’ είχε πλατύνει τους διαύλους της με τον Κώστα Καραμανλή και η δική μου ορμέμφυτη τάση να στηρίζω τον Καραμανλή ήταν ένα από τα καλά ‘’εργαλεία’’ γι’ αυτό.
Τρεις μέρες μετά στο νεοκλασικό της Ρηγίλλης. Έχω πάει κι έχω ψηφίσει τρίτος στον κατάλογο του εκλογικού μου τμήματος, πρωί –π πρωί στις εφτάμισι ώρα και μετά γραμμή στο ‘’δημοσιογραφικό καθήκον’’. Μονάχα ο Κώστας Σταικούρας, ο πατέρας του σημερινού υπουργού υποδομών, γενικός διευθυντής της ΝΔ, τότε κι ο Γιάννης ο Χούμας από το γραφείο τύπου, μυθικές μορφές για την τότε ΝΔ, ήταν με τις… κότες στα γραφεία τους. Ο Γιάννης ο Κομνηνός μας έφτιαξε τα πρώτα τρία καφεδάκια της ημέρας και άρχισε το ψιλοκούβεντο. Αγωνία δεν υπήρχε, ανυπομονησία μονάχα. Κάθε τηλέφωνο που χτυπούσε μεγάλωνε τα χαμόγελα. Πολύ αργότερα ήρθε ο πατριάρχης του ρεπορτάζ, ο Γιώργος Ταμπακόπουλος από την Καθημερινή που μας έφερε τα νέα. ‘’Ο Αλαφούζος τηλεφώνησε στον Καραμανλή στη Ραφήνα και του είπε ‘’Πρόεδρε είσαι 6-8 μονάδες μπροστά. Έχεις νικήσει’’. Με την ώρα μαζευόταν πολύς κόσμος έξω από το νεοκλασικό, το κλίμα γινόταν όλο και πιο πανηγυρικό, όσο το πλήθος πύκνωνε. Ένα ‘’κράτημα’’ υπήρχε μονάχα, γιατί υπήρχε το ‘’κρύο ντουζ’’ των εκλογών του 2000, όπου η ΝΔ κέρδισε τις εκλογές για… τρεις ώρες.
Σουρούπωνε την ώρα που έφτασε ο Καραμανλής συνοδευόμενος από τη σύζυγο του, Νατάσα, στο νεοκλασικό. Χαιρετούσε χαμογελαστός τον κόσμο που τον αποθέωνε. Κι εκεί αρχίσαμε να παίρνουμε τα πρώτα ευχάριστα μαντάτα από τα exit polls που έδειχναν μη ανατρέψιμα. Ανέβηκα αργά – αργά στο γραφείο του προέδρου. Εκεί μια άναρθρη φασαρία πρόδινε χαρά. Ο Καραμανλής, μου κλεισε ικανοποιημένος το μάτι και βγαίνοντας από το γραφείο του μου’ πε : «Όπως τα λέγαμε Γιάννο, από αύριο αλλάζουμε στέκι» κι ενώ η νύχτα είχε πέσει πήρε το δρόμο για το Ζάππειο, για την καθιερωμένη δήλωση. Δίπλα του ο Θοδωρής Ρουσσόπουλος και κοντά του πάντοτε η Νατάσσα, πραγματική Κυρία, σε όλη του την πορεία, σ’ όλο το διάγραμμα ζωής ως σήμερα. Έξω ο αέρας έμοιαζε αλλιώς – σαν μια νέα Μεταπολίτευση, στ’ αλήθεια. Σήμερα, 20 χρόνια μετά, εκείνη η μέρα χω μένη πια σε βαθιά σεντούκια του χρόνου, έχει ακόμη ολοζώντανο ιστορικό χνάρι. Μπορεί η διακυβέρνηση Καραμανλή να τέλειωσε πεντέμισι χρόνια μετά, να άφησε γλυκόπικρη γεύση σε πολλούς Έλληνες, αλλά δείτε τι ζήσαμε μετά. Για να καταλάβετε γιατί ο Κώστας Καραμανλής είναι από τους λίγους πολιτικούς ηγέτες που περπατούν άφοβα ανάμεσα στα πλήθη των ζορισμένων από την εποχή του και μετά πολιτών, να ακούει καλά λόγια και να τους σφίγγει το χέρι…