Δυστυχώς προς ώρας η αγωνία του κ. Τασούλα είναι πως θα παραμείνει στην πρωθυπουργία ο Κ. Μητσοτάκης για να εξασφαλίσει δεύτερη θητεία ο ίδιος
Του Μιχάλη Κωτσάκου
Από την πρώτη ημέρα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε ότι η Νέα Δημοκρατία προτείνει τον Κωνσταντίνο Τασούλα για την Προεδρία της Δημοκρατίας εξέφρασα την άποψη ότι δεν μπορεί ένας επαγγελματίας κομματάρχης να ανέλθει το Ύπατο Πολιτειακό Αξίωμα. Ανάλογες επιφυλάξεις είχα και για την πρόταση Τσίπρα για τον Προκόπη Παυλόπουλο. Όχι για την επιστημονική του επάρκεια, όσο για το γεγονός ότι φέρει βαρύτατες ευθύνες στην χρεοκοπία της χώρας με τον περιβόητο νόμο Παυλόπουλου, πάνω στο οποίο προσλήφθηκαν ακόμη και τα δέντρα στο δημόσιο τομέα.
Στο μυαλό μου οι Πρόεδροι-πραγματικό κόσμημα- ήταν οι αείμνηστοι Κωστής Στεφανόπουλος και Κάρολος Παπούλιας. Και με τους δύο είχα την τύχη να συνομιλήσω σε επισκέψεις στο γραφείο τους στην Προεδρία. Εκεί όπου με δέχθηκαν, ως μέλος αντιπροσωπείας, όταν τους επισκεφτήκαμε για να τους προσκαλέσουμε για δύο σημαντικές εξετάσεις. Και είχα την τύχη-λόγω και της ιδιότητας μου- να μιλήσω εγώ περισσότερο, αλλά και να με κρατήσουν στο τέλος για ένα πεντάλεπτο τετ-α-τετ.
Μιλάμε για δύο ανθρώπους που εξέπεμπαν τον σεβασμό, δύο απλούς ανθρώπους, όπου σε συμβούλευαν σαν τον παππού σου. Δύο πολύ γλυκούς καθημερινούς ανθρώπους. Φεύγοντας και από τις δύο επισκέψεις μου από το Προεδρικό Μέγαρο ένιωσα ότι όντως και ο Κωστής Στεφανόπουλος και ο Κάρολος Παπούλιας ήταν οι άνθρωποι που σε κάνουν να κοιμάσαι σίγουρος. Ναι μεν είχαν κουτσουρεμένες αρμοδιότητες, αλλά ήξερες ότι όταν βλέπουν την στραβή θα σήκωναν το τηλέφωνο να μιλήσουν με τον πρωθυπουργό και να τον συμβουλεύσουν, αλλά εάν χρειαστεί να μιλήσουν με αυστηρότητα. Μπορούσαν και αφουγκράζονταν την κοινωνία.
Ο κρίσιμος ρόλος
Σε ό,τι αφορά τον Προκόπη Παυλόπουλο αναγνωρίζω ότι στην κρίσιμη περίοδο μετά το δημοψήφισμα έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο, όταν ανάγκασε τους πολιτικούς αρχηγούς στην περιβόητη σύσκεψη κορυφής να συμφωνήσουν για να βρεθεί λύση, ώστε η χώρα να παραμείνει εντός του ευρώ. Πάντα με θεσμικό τρόπο.
Και πλέον φτάσαμε στο σήμερα. Όπου ο νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Τασούλας, έχει λησμονήσει ότι-έστω και μονοκομματικά- εκλέχθηκε στην Προεδρία της Δημοκρατίας και πλέον έχει θεσμικές υποχρεώσεις. Τουναντίον το μυαλό του εξακολουθεί να λειτουργεί ως επαρχιώτης κομματάρχης. Κάτι σαν τον σύγχρονο Γκρούεζα του Μητσοτάκη.
Γιατί τα λέμε αυτά; Διότι από αυτά τα ραντεβού που έκλεισε με τους πρώην πρωθυπουργούς, Κώστα Καραμανλή, Γιώργο Παπανδρέου, Αντώνη Σαμαρά και Αλέξη Τσίπρα, όλοι οι πρώην διέκριναν μία αγωνία του κ. Τασούλα για την επαύριον των εκλογών, καθώς όλοι συμφωνούν ότι το πρώτο κόμμα δεν θα εξασφαλίσει αυτοδυναμία. Και μέσω της… ανησυχίας του οι πρώην πρωθυπουργοί κατάλαβαν την αγωνία του νυν Προέδρου για το εάν θα παραμείνει στην εξουσία ο… Μαυρογιαλούρος, (συγνώμη Μητσοτάκης ήθελα να γράψω).
Ούτε το θεσμικό περίβλημα του ανώτατου πολιτειακού αξιώματος προβλέπει αντίστοιχη δραστηριότητα, ούτε ως πρόσωπο ο Κώστας Τασούλας έχει το πολιτικό βάρος για τέτοια υπέρβαση. Το ενδιαφέρον του Προέδρου για την «πολιτική σταθερότητα» στη χώρα είναι θεμιτό. Αλλά ως εκεί. Και το κυριότερο πρώτα πρέπει να διεξαχθούν οι εκλογές, να συζητήσουν οι πολιτικοί αρχηγοί κι εν συνεχεία να αναμειχθεί εάν χρειάζεται ο Πρόεδρος. Η εξωτερική πολιτική είναι υπόθεση της κυβέρνησης και της Βουλής και η ενδεχομένη μετεκλογική αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης φυσική πολιτική κατάσταση. Για την αντιμετώπιση της οποίας μεριμνά το Σύνταγμα με πληρότητα. Αν δεν προκύπτει κυβερνώσα πλειοψηφία από τον κοινοβουλευτικό συσχετισμό δυνάμεων που θα αναδείξουν οι πολίτες, στον αρχηγό του κράτους αναθέτει απλώς τη διαπιστωτική διεκπεραίωση της διεργασίας για τον πολυκομματικό σχηματισμό της.
Για πρώην Πρωθυπουργούς δεν προβλέπεται ρόλος. Και επιπλέον οι συγκεκριμένοι πρώην συμβαίνει να μην είναι και ιδιαίτερα δημοφιλείς σήμερα. Απλώς απολαμβάνουν προνομίων που προσφέρονται από το κράτος.
Οι παράδοξες πρωτοβουλίες
Είναι παράδοξο ότι ένας πρόεδρος μονοκομματικής εκλογής, διατυμπανίζει ότι αναλαμβάνει -παρακάμπτοντας τα κόμματα – μια πολιτική πρωτοβουλία που δεν αποτόλμησαν προκάτοχοι του, με ευρύτερο προσωπικό κύρος και μεγαλύτερη βάση αποδοχής. Το παράδοξο ενισχύεται με τη διαβεβαίωση του Πρωθυπουργού ότι είχε ενημερωθεί και το… εγκρίνει. Μάλλον περίεργη και ασφαλώς αχρείαστη επικύρωση, αφού δεν ετέθη από καμία πλευρά θέμα δυσαρμονίας μεταξύ τους, που θα εγκυμονούσε πολιτειακή κρίση…
Ο ρυθμιστής του Πολιτεύματος, δεν είναι πολιτικός εταίρος ή «λαγός» πολιτικών εξελίξεων, για λογαριασμό κανενός. Και δυστυχώς προς ώρας η αγωνία του κ. Τασούλα είναι πως θα παραμείνει στην πρωθυπουργία ο Μητσοτάκης για να εξασφαλίσει δεύτερη θητεία ο ίδιος.
Κλείνοντας θέλω να σημειώσω ότι αυτό που μου έχει μείνει από τον Κωνσταντίνο Τασούλα είναι η φράση του ως πρόεδρος της Βουλής για τον Χρήστο Ράμμο «ένας απρόσκλητος επισκέπτης». Τότε που ο πρώην πρόεδρος της ΑΔΑΕ προσφέρθηκε να ενημερώσει τη Βουλή για τις έρευνες του για τις υποκλοπές. Αλλά αντί ο κ. Τασούλας ως πρόεδρος της Βουλής να ενδιαφερθεί να μάθουν οι βουλευτές την αλήθεια, έκανε τα πάντα για να κουκουλώσει την υπόθεση. Κανονικός Γκρούεζας.