Έλλη Λαμπέτη : Από την κορυφή του Κιθαιρώνα, σε μια ζωή που έμοιαζε με ουρανό…
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Όταν μιλάμε για την Έλλη Λαμπέτη περιγράφουμε μια προσωπικότητα, που η ίδια η ζωή έκανε σύνθετη και μια ηθοποιό που η ίδια η τέχνη την προίκισε με πολλές υποστάσεις … Σαν να την έραναν οι μοίρες με ταλέντο, που το είχε όπλο μάχης και ασπίδα μαζί κόντρα σε δυσκολίες και τραγικές στιγμές που θαρρείς πως, σχεδόν εμμονικά της φύλαγαν οι χρόνοι της – από την αρχή ως το τέλος. Και κραδαίνοντας αυτό της το ταλέντο, η Έλλη νίκησε όλα τα κακά. Από τον πόλεμο – που της στέρησε τον πατέρα της, όταν μια βόμβα έπεσε καταμεσής της φτωχικής σάλας, του σπιτιού στα Βίλια- ως κι αυτόν τον καρκίνο που είχε ανοίξει θανατερό λογαριασμό με την οικογένεια της. Η ίδια τον πάλεψε πολλά χρόνια, άφοβα και γενναία ως την ημέρα που ξεκουράστηκε, σε εκείνο το δωμάτιο του mount Sina στα 57 της.
Μέχρι τότε η Έλλη μάγευε σαν αερικό στο σανίδι κι έβγαζε γλώσσα στο θάνατο απαντώντας και σε όσους συντέλεσαν σε πρώιμες επαγγελματικές απογοητεύσεις … Γήτευε το θέατρο ως το τέλος, Ως το 1981, τότε που η αρρώστια, της έχει στερήσει πια τη φωνή και, παρόλα αυτά δίνει την τελευταία της παράσταση υποδυόμενη την κωφή Σάρα στο έργο «Παιδιά ενός κατώτερου Θεού» για την οποία ο Μάνος Χατζηδάκης θα της πει «Είσαι η πιο ερωτική κωφάλαλη που έχει περάσει από το ελληνικό θέατρο – ίσως και από κάθε θέατρο».
Για την «κόρη του Κιθαιρώνα» , όπως την έλεγε ο πιο συνεπής από τους βιογράφους της, ο Φρέντυ Γερμανός, ο έρωτας ήταν ένα ξόρκι στην αρρώστια, ένας συνοδοιπόρος στο ταλέντο. Κι αν ο Δημήτρης Χορν , ήταν ο μεγάλος έρωτας, θυελλώδης και καλλιτεχνικά καθοριστικός, η απαίτηση του να διακόψει την εγκυμοσύνη της, όταν προέκυψε, έγινε μια μεγάλη πληγή στη ζωή της.
Το 1956 Έλλη αποφασίζει να φύγει στην Αμερική όπου παντρεύεται τον συγγραφέα Φρέντυ Γουέηκμαν, οποίος προσπαθεί να την αποσπάσει από το θέατρο και την Ελλάδα, προσφέροντάς της μια ειδυλλιακή ζωή. «Απ’ τον πρώτο χρόνο κιόλας κατάλαβα ότι ο γάμος αυτός ήταν ένα πελώριο λάθος» είπε μετά από καιρό η Έλλη. Έτσι, το 1961, επέστρεψε στην Ελλάδα, κυρίως για να ξαναπαίξει θέατρο, με τον δικό της πια Θίασο.
Μια προσπάθεια του ζευγαριού να αποκτήσει ένα παιδί, υιοθετώντας ένα μικρο κοριτσάκι, την Ελίζα, θα αποτελέσει μοιραίο πλήγμα στην ζωή της Έλλης, αλλά και στην σχέση της με τον Γούεικμαν. Οι φυσικοί γονείς μετά από δικαστική μάχη κέρδισαν το μικρό κορίτσι, και η απώλεια αυτή σε συνδυασμό με τον καρκίνο που ήδη είχε κάνει την εμφάνιση στο σώμα της Λαμπέτη, οδηγούν την ηθοποιό στην κατάθλιψη. Έχοντας ήδη πολλά προβλήματα και βρισκόμενοι επί αρκετά χρόνια σε διάσταση, χωρίζει με τον Γουέηκμαν, μετά από 16 χρόνια γάμου.
Βαθιές χαρακιές αυτές που τις επούλωνε το θέατρο … Κι όσο πιο πληγωμένη ήταν η Έλλη, τόσο πιο μεγαλειώδης αποκαλυπτόταν στη σκηνή. «Γυάλινος Κόσμος», «Αντιγόνη», «Ο γάμος της Μπάρμπαρα», «Το φιόρο του Λεβάντε», «Ήταν όλοι τους παιδιά μου», «Ζωή με τον πατέρα», «Ο ανακριτής έρχεται», «Ο Ματωμένος Γάμος», μερικά από τα αριστουργήματα που το μεγαλείο της, τα έκαναν Θεικά δημιουργήματα.
Ο έρωτας με τον Αλέκο Αλεξανδράκη, ο πρώιμος γάμος με τον Πλωρίτη, χνάρια μονάχα μιας ζωής που έμοιαζε με ουρανό. Πιο συχνά, βαρύ και συννεφιασμένο, αλλά από την λάμψη της ξάστερο … Το «Κορίτσι με τα μαύρα» τα νίκησε όλα, τα γοήτευσε … Και σήμερα, 42 χρόνια μετά την αναχώρηση της, λάμπει ακόμη … Ίσως για πάντα …
