Δυστοπικός κόσμος…
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Ζούμε, εν τέλει, σε έναν δυστοπικό κόσμο κι αυτό μονάχα υπερβολή δεν είναι. Κι εγώ, ως ο τελευταίος τροχός της αμάξης – μιας άμαξας, κατά τα φαινόμενα, εκτροχιασμένης από καιρό- αλλά φύσει αισιόδοξος, βαυκαλίζομαι, αναγκάζομαι να καταπιαστώ με αυτήν τη δυστοπία μπροστά στην οποία θα τρόμαζε και ο Τζορτζ Όργουελ, που την πρωτοπεριέγραψε και τα ‘’πουλιά’’ του Χίτσκοκ θα γίνονταν απλώς αποδημητικά. Και θα καταπιαστώ με αυτήν τη δυστοπία, απλώς περιγράφοντας την μέσα από μεμονωμένα περιστατικά και λίγες αποδεικτικές εικόνες γιατί λύση για να αλλάξει αυτή η πραγματικότητα δεν υπάρχει. Θα μπορούσε να υπάρξει αν με καταγραφόταν μια κοινή αντίδραση, σε κοινό χρόνο όλων των κανονικών ανθρώπων του πλανήτη. Αλλά δεν…
Ο Πρόεδρος Τραμπ, ζητεί με αγχώδη ένταση, σχεδόν απαιτεί το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης κι αν δούμε το πράγμα ψύχραιμα το δικαιούται γιατί οι Ευρωπαίοι ηγέτες είναι ποοπία υστλεμοχαρείς και ελάχιστοι μπροστά του, ενώ αυτός φύσει businessman ξέρει ότι για να κλείσουν δουλειές δισεκατομμυρίων πρέπει να υπάρχει αληθινή ή επίπλαστη ηρεμία στον περιβάλλοντα χώρο.
Και πέτυχε μια τέτοια στη Γάζα. Μια ειρήνη για την οποία ενώ όλοι πανηγύριζαν, η Γάζα σαρώνεται ακόμη από τα Ισραηλινά αεροσκάφη. Ο Πρόεδρος Τραμπ όμως αξίωνε το Νόμπελ Ειρήνης.
Το ότι τελικά επελέγη, για αυτό, η Μαρία Κορίνα Ματσάδο ηγέτιδα της αντιπολίτευσης στην Βενεζουέλα, δεν αποτελεί παραλογισμό, αλλά εχθρό της δυστοπίας στην οποία ζούμε…
Διότι ναι μεν ο πρόεδρος Τραμπ είναι ένας καλός ηγέτης της υπερδύναμης, για όσο είναι τέτοια οι Η. Π. Α. , αλλά για να είμαστε σοβαροί δεν μπορεί να λογισθεί ισομερής μια συμφωνία ειρήνης όταν το πεδίο στο οποίο υπογράφεται παραδίδεται διαλυμένο κι ο κυρίαρχος Εθνικός πληθυσμός επ’ αυτού παραμένει χωρίς πατρίδα… Κομμάτι κι αυτό της δυστοπίας στην οποία ζει ολόκληρος ο πλανήτης.