Χιλιάδες νεκροί στα θεμέλια ενός ‘’χρυσωρυχείου ακινήτων’’
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Φεύγουν τα ‘’Καλύτερα μας χρόνια’’… Τόσο πραγματικά , όσο και συμβολικά. Κι ήρθε και το φευγιό του σπουδαίου Ρόμπερτ Ρέντφορτ, να μας επισημάνει, την αληθινή διάσταση αυτού του θεωρητικού σχήματος. Μια αναχώρηση ενός πραγματικά κορυφαίου, που άφησε πίσω του ‘’διαμάντια’’ του σινεμά, σαν μια ‘’γραμμή Μαζινό’’ , ως άμυνα απέναντι στο αχαρτογράφητο ‘’αύριο’’ που ελαύνει απειλητικό αντικαθιστώντας αναπόδραστα τους ανθρώπους, με ρομπότ ή με μια πρίζα, για να πληρώνουν λιγότερα , οι εντολοδότες, οι πραγματικοί γνωστοί – άγνωστοι, οι νέας κοπής τρομοκράτες οι οποίοι περιφέρονται ατσαλάκωτοι και κοστουμαρισμένοι , χαμογελώντας ειρωνικά για το Οργουελικό ‘’1984’’που εκτιμούν ότι έχουν, δίχως αντίδραση, επιβάλει.
Δείτε πως αντιμετωπίζουν σαν πλήρως εξαχρειωμένοι μεσίτες ενός ματωμένου real estate, τα αποτελέσματα ενός – κυρίως ανέντιμου – πολέμου. Τη στιγμή που συνεχίζεται για δεύτερη μέρα η γενοκτονική χερσαία επιχείρηση του ισραηλινού στρατού στη Γάζα παρά τη διεθνή καταδίκη, ο υπουργός Οικονομικών του Ισραήλ, Μπεζαλέλ Σμότριχ, προκαλεί έντονες αντιδράσεις με τις δηλώσεις του, καθώς χαρακτήρισε τη Γάζα «χρυσωρυχείο ακινήτων».
Υπενθυμίζεται ότι χιλιάδες Παλαιστίνιοι εγκαταλείπουν κατά κύματα την πόλη της Γάζας, καθώς ο ισραηλινός στρατός κλιμακώνει τους φονικούς βομβαρδισμούς, ενώ πολλοί έχουν εκτοπιστεί βίαια. Εκτιμάται ότι ήδη έχουν εγκαταλείψει τη Γάζα τουλάχιστον 350.000 Παλαιστίνιοι.
Κάτι που δεν φαίνεται να πτοεί ιδιαίτερα τον ακροδεξιό υπουργό, ο οποίος δήλωσε σε συνέδριο ακινήτων στο Τελ Αβίβ ότι «στη Γάζα υπάρχει μια πραγματική ευκαιρία ακινήτων που αποδίδει τα έξοδά της» και πως έχει «ήδη ξεκινήσει διαπραγματεύσεις
«Έχουμε επενδύσει πάρα πολλά σε αυτόν τον πόλεμο. Πρέπει να δούμε πώς θα μοιράσουμε τη γη σε ποσοστά», πρόσθεσε, σημειώνοντας ότι «η κατεδάφιση, το πρώτο της ανανέωσης της πόλης, έχει ήδη γίνει. Τώρα απλώς πρέπει να χτίσουμε».
Κάποτε ο σπουδαίος Έλληνας ερμηνευτής Γεράσιμος Ανδρεάτος είχε δηλώσει, όταν ρωτήθηκε γιατί επιμένει να ερμηνεύει ρεμπέτικα, ενώ δείχνουν να είναι ξεπερασμένα, ότι ‘’ο καθένας επιλέγει το ν χρόνο στον οποίον θα μπαίνει, όποτε του δίνεται η δυνατότητα’’. Σωστό…
Γιατί όταν δεν δίνεται αυτή η δυνατότητα, τότε το ‘’Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον’’ που εισηγούνται με μια μελωδική μελαγχολία οι αδελφοί Κατσιμίχα, μοιάζει η μόνη λύση…