Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Ζούμε σε καιρούς παράξενους, δύσκολους και πολιτικά στρεβλούς.
Σε εποχές που οι έννοιες και οι όροι όπως τους ξέραμε, έχουν πάψει να είναι λειτουργικοί ως προς τον θεσμικό τους προσδιορισμό.
Τα κόμματα και οι πολιτικοί ταγοί ψάχνουν να επανατοποθετηθούν στην κοινωνικοπολιτική σκακιέρα. Σε μια ‘’σκακιέρα’’ που εδώ και χρόνια κάνουν κουμάντο, οι άνθρωποι, τα φυσικά πρόσωπα που κατά βάση εκφράζουν την πολιτική και τη φιλοσοφία κατά περίσταση αναζητώντας κάθε φορά κοινωνική απόκριση.
Τα κόμματα πλέον δεν είναι κλασικοί φορείς μιας ιδεολογίας, ή πολιτικής φιλοσοφίας , πολλώ δε μάλλον δεν αποτελούν αποκλειστικοί κομιστές συγκεκριμένων ιδεών. Εδώ και χρόνια ένα κυβερνόν κόμμα ‘’στεγάζει’’ ιδεολογικά ρεύματα από το ένα άκρο του πολιτικού χάρτη ως το άλλο.
Και μόνον αν ο αρχηγός του έχει ηγετικά χαρακτηριστικά και περγαμηνές, μπορεί να συνθέσει και να γεφυρώσει τις αντιθέσεις.
Τα φυσικά πρόσωπα λοιπόν, οι άνθρωποι γράφουν την ιστορία . Και τώρα και στο παρελθόν και στο μέλλον. Σήμερα οι νέοι άνθρωποι αναζητούν διαχειριστές γιατί το σύστημα δίνει μεγάλο αγώνα προκειμένου να αποδομηθούν οι ηγέτες, όποτε και όπου βρίσκονται. Η Ν. Δ. για παράδειγμα, παρότι έχει επιχειρήσει την διεύρυνση για την οποία έγινε λόγος πιο πάνω και παρά το ότι είναι κυβερνόν κόμμα φέρεται να συγκεντρώνει μόλις 23 τοις εκατό σε μετρήσεις της κοινής γνώμης. Κάποιοι ‘’ειδήμονες’’ επιχειρούν να μιλήσουν για ‘’αλλαγή εκλογικής συμπεριφοράς των πολιτών, η οποία δεν υπήρχε αν η ΝΔ είχε έναν αρχηγό που εμπνέει – πράγμα που δεν κάνει, σε καμιά περίπτωση ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Το μοντέλο του στυγνού υπολογιστή αρχηγού – και ποτέ ηγέτη , που είναι και απροσχημάτιστα απολιτίκ όταν θα ξεπεραστεί δεν θα το νοσταλγήσει απολύτως κανείς. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Κώστας Καραμανλής ως παράγωγα της κοινωνίας, σε δυο εποχές, δεν δυσκολεύτηκαν διόλου να εμπνεύσουν – και συνεχίζουν να το κάνουν .
Σε σαφώς χειρότερη μοίρα ελέω έλλειψης κυβερνητικής προοπτικής βρίσκεται το ΠΑΣΟΚ. Το ‘’είμαι σοσιαλιστής’’ είναι πλέον πολύ φτωχό και καθόλου αρκετό για να έρθει ξανά στη μόδα το πάλαι ποτέ κραταιό κίνημα στη μόδα. Τώρα πια βγάζει μόνο μιζέρια. Λείπει απόλυτα ο Ανδρέας και η δυνατότητα του με ένα νεύμα να κινητοποιεί ή να καθησυχάζει μια ολόκληρη χώρα.
Όλοι οι διάδοχοι του, πέρασαν κάτω από τον πήχη αποδεικνυόμενοι συν τοις άλλοις, ευάλωτοι. Οπότε… μιζέρια η οποία μεταδίδεται και στην αριστερά.
Για αυτούς τους λόγους τα νέα κόμματα που θα προκύψουν στον κομματικό χάρτη, στις επικείμενες εκλογές θα έχουν καλή τύχη. Και μια μεγάλη ευκαιρία. Αν οι ηγέτες τους μπορέσουν να ακούσουν την κοινωνία, τότε ναι. Θα αλλάξει ριζικά ο κομματικός χάρτης…