Κάθε πέρσι και καλύτερα
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Κυριακή των Βαΐων, σήμερα και με σύμμαχο την πρώτη, φετινή, ανεμπόδιστη λιακάδα κάθομαι να γράψω ελεύθερα, χωρίς κανόνες και συγκεκριμένο θέμα να με κατατρύχει, από αυτά του συρμού. Μακριά από μένα – σήμερα τουλάχιστον – το πολιτικό σχόλιο, η καθημερινή μας μαυρίλα που δικαίως επισύρει την πάνδημη οργή, που στην αρχή άρχισε ως μουρμούρα και στη συνέχεια έγινε θυμός και τώρα οργή. Απόλυτα δίκαια. Αλλά σήμερα δεν θα ασχοληθώ με τίποτα από όλα αυτά. Μου το απαγορεύει, θαρρείς, ο Σαρωνικός που απλώερνεται έξω από την μπαλκονόπορτα, ήρεμος, μα επιβλητικός- θαρρείς θα θυμώσει αν τον παρακούσω. Κι ο ουρανός, ξεκάθαρος κι ανέφελος σήμερα, με καλεί να κάνω το ίδιο. Προστατευμένος από την απεραντοσύνη θάλασσας και ουρανού λοιπόν και αιχμαλωτισμένος σε αυτήν την ιδανική αρμονία σε μια αιχμαλωσία που μακάρι να μην τέλειωνε, ξεκινώ να γράφω… Για ότι φαίνεται κι ότι δεν φαίνεται. Κι ακόμη για ότι βλέπω και – μερικοί κάνουν ότι – δεν βλέπουν.
Βλέπω βιαστικούς κι αμίλητους συμπολίτες μου να περνούν μπροστά μου αθροισμένοι σε ένα αγχωμένο κι ανώνυμο πλήθος. Κι όσοι ξεμυτάνε που και που νοσταλγούν απροσδιόριστα το παρελθόν. Από την καθημερινότητα της Ελλάδας, μιας Ελλάδας περασμένης πια, ως τη μπάλα, το θέατρο και το σινεμά ως και τη μουσική που άκουγε αυτή η Ελλάδα. Ήταν καλύτερα, τότε… Πότε ; Στο παρελθόν απροσδιόριστα. Που το χουμε και στα σύγχρονα χρόνια, τίμια καταφυγή. Αυτό όμως είναι το κυρίαρχο, το βασικό μας πρόβλημα. Αυτό το αναντίρρητο και αδιάψευστο από όλους ‘’Κάθε πέρσι και καλύτερα’’…
Διότι αν ρίξουμε μια ματιά στο τι μέλλον μας ετοιμάζουν θα καταλάβουμε πόσο πολύτιμη είναι αυτή η καταφυγή στο παρελθόν. Σε κομμάτια του τουλάχιστον που μοιάζουν υγιή κι αναλλοίωτα.
Είναι ίσως η μόνη σταθερά για το μέλλον μας .