Στη σκιά του Λέοντα της Αμφίπολης
Ταξιδεύω στην Αμφίπολη Σερρών. Και παίρνω για μια ακόμη φορά κομμάτι από αυτήν την άυλη αλλά σπουδαία ενέργεια που δίνει αυτός ο χώρος, αυτός ο πανάρχαιος και σε μεγάλο βαθμό ένθεος τόπος. Σήμερα είναι ένα απλό, μικρό χωριό που κάποιος αμύητος θα πίστευε πως στέκει στοιχισμένο πίσω από δεκάδες άλλα χωριά της Ελληνικής Περιφέρειας, περιμένοντας μοιρολατρικά τον απόλυτο μαρασμό. Θα κάνει λάθος όμως. Διότι αυτή η προπατορική γη των Μακεδόνων έχει ζωηρό σφυγμό, πανέμορφη όψη και ήχο της γης της που ακούγεται στα πέρατα της γης.
Ταξιδεύω στην Αμφίπολη Σερρών και γνωρίζω τον Λέοντα – όχι αυτόν που μέσα από τη μαρμάρινη αυστηρότητα φρουρεί ακοίμητος εδώ κι αιώνες αυτό το μακεδονικό διαμάντι. Έναν άλλον… Ολοζώντανο και παθιασμένο με το ιστορικό αποτύπωμα αυτής της γής. Ο Αλέκος ο Κοχλιαρίδης. Που ζει κι αναπνέει με αυτήν την έγνοια. Κι είναι σπουδαίο αυτό που κάνει για πολλές δεκαετίες τώρα είναι εκείνο που έχει βγάλει την Αμφίπολη από το τέλμα της μοιρολατρίας και της αναμονής του μαρασμού.
Για χρόνια ήταν βοηθός του Δημήτρη Λαζαρίδη του ανθρώπου που έφερε στο φως τον θησαυρό αυτής της γης. Κι ύστερα, φύλακας του πολύτιμου μουσείου της Αμφίπολης υποδεχόταν για χρόνια χιλιάδες επισκεπτών που συνέρρεαν εδώ σαν ένα άτυπο κι ανομολόγητο προσκύνημα.
Πλέον η πλειοψηφία των κατοίκων είναι ηλικιωμένοι και τα προβλήματα αμείωτα στην πατρογονική γη των Ηδόνων που’ γινε τον περασμένο αιώνα τόπος προκοπής των Ποντίων προσφύγων που ήρθαν εδώ κουβαλώντας στην πλάτη τους, την ψυχή και το μυαλό τους, τις ευλογημένες χαμένες πατρίδες. Αλλά η ψυχή του τόπου και η ιστορία του, δεν αφήνουν να το βάλει κάτω… Και δεν θα το βάλει…