Ένα κείμενο που γράφτηκε πριν τέσσερα χρόνια με αφορμή την Ρωσική επιχείρηση στην Ουκρανία και δικαιώνεται σήμερα στο Ιράν…
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Είπα να βάλω σε σειρά κάποιες σκέψεις , με έντονη και αποπνικτική τη μυρωδιά του πολέμου, στον ουρανό. Σκέψεις που υποπτεύομαι ότι κανένα από τα εγχώρια ‘’αντικειμενικά’’ ΜΜΕ δεν θα ήταν πρόθυμο να φιλοξενήσει. Σήμερα, λοιπόν θα έπρεπε να ‘’πέφτουν’’ οι μάσκες. Αλλά , μπα… Φρούδες ελπίδες.
Τα εγχώρια υποχείρια των οικουμενικών αφεντικών έχουν αποφασίσει ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός του φρικτού ‘’παραμυθιού’’ που εκτυλίσσεται – συνεπώς κάθε διαφορετική άποψη ή έστω απορία επί της καθεστηκυίας θεωρίας μπορεί να οδηγήσει τον φορέα της στην κοινωνική απομόνωση και στην αβίαστη δημόσια χλεύη. Την ίδια ώρα οι εγχώριοι κυβερνώντες ενδύονται το κοστούμι των ‘’σοβαρών παραγόντων με διεθνές κύρος’’, γιατί η ομολογία ότι είναι απλώς σκυλάκια του καναπέ μιας συμμαχίας πρόθυμων ντελάληδων της καταστροφικής παγκόσμιας ανισορροπίας, θα έπεφτε βαριά στους ανίδεους χειροκροτητές τους. Τι γίνεται σήμερα στην Ουκρανία ; Ένας φυτευτός επίδοξος υπαλληλίσκος των Δυτικών εντολοδοτών προσπάθησε για χρόνια να τους αποδείξει ότι είναι άλλος ένας ιδανικός οσφυοκάμπτης από αυτούς που κυνηγούν σαν τρελοί οι ΝΑΤΟικοί σκάουτερς.
Και προσέξτε : Σχολαστικά, χειρουργικά θα λέγαμε επιλεγμένος. Κωμικός Ηθοποιός με διάφορα πιθανά κουσούρια έτσι ώστε να είναι αναλώσιμος, να απομυθοποιείται εύκολα. Από την άλλη, ο πρόεδρος Πούτιν υπερασπίζεται έναν ζωτικό χώρο, με απόλυτα βάσιμα ιστορικά και γεωπολιτικά επιχειρήματα – η ισχύς του οποίου κάνει τους Δυτικούς μα νιώθουν άβολα. Όχι γιατί νοιάζονται για την παγκόσμια ειρήνη αλλά γιατί απορυθμίζονται οι αλόγιστες μπίζνες. Ναι, είναι κακό πράγμα ο πόλεμος, τραγικό το να χάνονται ανθρώπινες ζωές . Γιατί όμως έψηναν έναν τέτοιο πόλεμο, εδώ και μια δεκαετία για να αλλάξουν τα δεδομένα στο εσωτερικό της Ρωσίας;
Είναι αστείο το επιχείρημα της εγκαθίδρυσης δυτικού τύπου δημοκρατίας σε μια χώρα 147000000 κατοίκων που η κουλτούρα της δεν αποζητά κάτι τέτοιο. Είναι θανάσιμα επικίνδυνη η επιλογή των εγχώριων κυβερνώντων να πρωτοστατήσει στην μετωπική σύγκρουση με τη Ρωσία, χώρα με την οποία, πρέπει – και μας συμφέρει συν τοις άλλοις – να έχουμε φιλικές σχέσεις. Αποτελεί συντριπτική διπλωματική ήττα για τους εδώ κυβερνώντες, ο ρόλος που ήδη καπάρωσε για τον εαυτό της η Τουρκία σε αυτήν την ιστορία.
Όλοι οι ιθύνοντες θεσμικοί και μη συνομολογούν ότι, ανεξάρτητα με το χρόνο και το κόστος που θα καταβληθεί, συνομολογούν ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν θα επιτύχει τους στόχους του. Και μετά; Η Τουρκία θα έχει κάτσει στην πλευρά των νικητών στο τραπέζι της νέας ‘’Γιάλτας’’, το Αιγαίο και η Ανατολική Μεσόγειος θα μπει σε μια μακρά περίοδο ανισοβαρούς για τα εθνικά μας συμφέροντα, ανισορροπίας και η Κύπρος είναι πιθανό να υποστεί ιστορικά τελεσίδικο πλήγμα. Οι εγχώριες πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές θα είναι σεισμικές και θα γίνουν σύντομα – πολύ σύντομα… Κι ένας μόνιμος μέχρι πρότινος σύμμαχος της Ελλάδας, σε μια σειρά θεμάτων με κορωνίδα το Κυπριακό θα έχει χαθεί για μακρύ χρονικό διάστημα. Για όλους αυτούς τους λόγους η στάση της κυβέρνησης Μητσοτάκη μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνα ολισθηρή. Μακάρι να διαψευσθώ…