Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Είναι η επαύριον μιας βαριάς, μιας σκληρής μέρας. Που ήταν βαρύς ο πέλεκυς της μοίρας, για εφτά συμπατριώτες μας.
Ήταν οπαδοί του ΠΑΟΚ- μικρή σημασία έχει αυτό ως προς το τραγικό αποτέλεσμα. Ήταν εφτά, κατά βάση νέοι , άνθρωποι που δεν θα δουν ξανά το φως της μέρας – κι αυτό είναι συντριπτικό για κάθε άνθρωπο με συνείδηση και ελάχιστη ενσυναίσθηση.
Βαρύ και βαθύ πένθος, κι έρχεται ακολουθώντας κατά πόδας και η αναζήτηση του τρόπου διαχείρισης της ομαδικής οδύνης, που είναι ειλικρινά ολιστική.
Είναι ας πούμε λύση η αναβολή όλων των αγώνων σήμερα, πρόταση που ακούστηκε σκόρπια από εδώ κι από εκεί, μέσα στην αντάρα του θανάτου, τις στιγμές του πόνου και της απόγνωσης;
Μακριά από μένα ο πιθανός στόχος να αμφισβητηθούν οι καλές προθέσεις αυτής της πρότασης. Σαν να μου φαίνεται όμως, πως στον πυρήνα της ολισθαίνει στην υποκρισία. Διότι η αναβολή προφανώς και δεν θα μαλακώσει τον ανείπωτο πόνο.
Μια πρόταση που θα άλλαζε τα δεδομένα και θα ήταν εν πολλοίς αποκαλυπτική προθέσεων θα ήταν να άνοιγαν οι θύρες των γηπέδων για τους φιλάθλους και των δύο ομάδων που κατά περίσταση θα αγωνίζονται. Το σοκ, η θλίψη και ο πόνος είναι πάνδημος, απλώνεται σε όλο τον φίλαθλο κόσμο – κι αυτό δεν είναι αξιοσημείωτο. Είναι φυσιολογικό. Το ερώτημα τώρα είναι αν οι αρχές είναι έτοιμες να καταργήσουν αυτό το ‘’πολεμικό’’ μέτρο της απαγόρευσης παρακολούθησης ενός αγώνα από φιλάθλους και των δυο ομάδων. Οι φίλαθλοι είναι ώριμοι και απόλυτα έτοιμοι για αυτό. Το ερώτημα είναι αν οι αρχές, κυβέρνηση, υπουργός, φορείς, είναι έτοιμοι , ώριμοι, αν σε τελική ανάλυση θέλουν να κάνουν το βήμα. Μόνο έτσι θα δικαιωθεί η μνήμη των αδικοχαμένων παιδιών!
Περίσσεψε πια η υποκρισία !
Κόψτε την…