«Αναπνέω στο σανίδι, είμαι ΑΕΚ και ψηφίζω ΚΚΕ». Μια συζήτηση με τον Κώστα Βουτσά
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Θέλω να γράψω για τον Κώστα Βουτσά, όχι από υποχρέωση σε μια τυπική επέτειο , αλλά, θαρρώ, από χρέος δικό μου και της γενιάς μου και δυο γενεών πριν από τη δική μας στον ίδιο το Βουτσά. Του χρωστάμε για τις παρακαταθήκες και τις διδαχές που μας άφησε. Δεν είναι μονάχα το γέλιο… δεν είναι μονάχα η τέχνη. Είναι η στάση ζωής του, αληθινό δίδαγμα. Ο Κώστας έζησε από την πρώτη ως την τελευταία στιγμή του. Και μας δίδαξε πως παντού και πάντα υπάρχει ζωή και είναι η θέληση αυτή που κάνει το σφυγμό να ακούγεται δυνατά. Και πριν από ένα χρόνο σαν σήμερα μας αποχαιρέτησε κι εμείς στεκόμασταν για κάμποση ώρα δύσπιστοι μπροστά, σε αυτό το φευγιό.
Ο Κώστας Βουτσάς μένει εδώ, καταγεγραμμένος, ως ένας από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς που έθρεψε ποτέ αυτή η χώρα. Υπηρέτησε, στην κυριολεξία, την τέχνη γιατί την αγάπησε ατόφια , πιστά, ολοκληρωτικά, με ρυθμούς εκπληκτικούς, σχεδόν υπεράνθρωπους … Κάθε τί ήταν πολύτιμα διδακτικό από τον Κώστα Βουτσά …
«Γιάννη εγώ είμαι ακόμη στο θέατρο γιατί εδώ ανασαίνω », μου είχε πει στο καμαρίνι του Θεάτρου Ήβη την Άνοιξη του 2013. Πρωταγωνιστούσε τότε στην κωμωδία της Δήμητρας Παπαδοπούλου «Ο Παππούς έχει πίεση». Αρχισυντάκτης της εφημερίδας Παρασκήνιο, τότε, εγώ και η συνάδελφος Φωτεινή Παπαδάκη ήρθε και μου είπε «Έκλεισα συνέντευξη με το Βουτσά. Πάμε μαζί;». Όταν φτάσαμε στο θέατρο και ζητήσαμε «τον κύριο Βουτσά» , η κοπέλα στο κυλικείο με κοίταξε χαριτωμένα … «Το μωρό θέλετε; Ναι, σας περιμένει !» Κι αφού η Φωτεινή έκανε τη συνέντευξη, ο Κώστας Βουτσάς με κάλεσε να κάτσω λίγο, μια και το τρίτο κουδούνι θα χτυπούσε σε καμιά ώρα. Είχαμε πρωτοσυναντηθεί όταν, 22 χρόνια πριν αυτός ανέβαζε το «Ράφτη Κυριών» του Φεϊντό κι εγώ έκανα πολιτιστικό ρεπορτάζ στον «Κυριακάτικο Ελεύθερο». Έκατσα στην καρέκλα δίπλα του. Κι άρχισαν να πηγάζουν γάργαρα λόγια , απόσταγμα λάμψης, εμπειρίας και μιας ζωής σαν παραμύθι.
«Δουλεύω πολύ γιατί αγαπάω αυτό που κάνω. Πάντα έτσι ήμουν. Στην αρχή τα λεφτά ήταν μηδαμινά. Με το Φίνο όμως, που ήταν ο πατέρας του Ελληνικού Κινηματογράφου, βγάλαμε λεφτά. Κάναμε και ποιοτικές δουλειές. Ο Φίνος μας άνοιξε δρόμους» … Μου μίλησε για τις συνθήκες της δουλειάς, για συναδέλφους έχοντας έναν καλό λόγο για όλους. «Διαχρονικά όποιος δουλεύει σκληρά σε αυτήν τη δουλειά κάνει προκοπή. Και σήμερα γίνονται πολλές καλές δουλειές. Δεν πρέπει να ακυρώνουμε πράγματα» .
Από την κουβέντα μας δεν έλειψαν η μπάλα κι η πολιτική. Κι ας κράτησε μόλις 15 -20 λεπτά…
«Εγώ είμαι ΑΕΚ και ψηφίζω ΚΚΕ. Είχα πατέρα αγωνιστή, κυνηγημένο και κρατώ από την Ανατολική Θράκη», μου είπε χαμογελώντας … Με αυτό το χαμόγελο που θαρρείς πως έβγαινε από της ψυχής τα κατάβαθα… Τον χαιρέτησα με σεβασμό και πήρα τη θέση μου για να τον δω για πολλοστή φορά στο σανίδι. Ο ρόλος του, τον ήθελε καθισμένο σε αναπηρικό καροτσάκι. Έδινε στην κυριολεξία ρεσιτάλ, ήταν συγκλονιστικός … Ένας ευλογημένος άνθρωπος που έζησε όπως, ακριβώς, ήθελε ποιώντας ήθος και διαχέοντας ταλέντο, ζωτικότητα, γέλιο αλλά και περίσκεψη και συγκίνηση – θυμηθείτε τον «Έρωτα του Οδυσσέα».
Τούτο το κείμενο δεν δημοσιεύεται ως μνημόσυνο, αλλά ως ταξίδι του μυαλού και της ψυχής, σε έναν άνθρωπο αγαπημένο, χαριτωμένο και υπερταλαντούχο – ένα κύτταρο του πολιτισμού που πρόσφερε, σε όλους μας, πολύ κι αληθινά, από το δικό του μετερίζι. Ένα χρόνο μετά τον θυμόμαστε όλοι ακόμη με νοσταλγία γιατί ο Κώστας και η δική του γενιά ηθοποιών ήταν για μας συστατικό μιας εποχής που όσοι την έζησαν τη νοσταλγούν κι όσοι δεν την έζησαν την αγάπησαν από τις διηγήσεις- μιας πιο καθάριας κι ανθρώπινης εποχής … Και με ένα χαμόγελο που του ανήκει γιατί το χάριζε απλόχερα…