Πονηρές, ψηφιακές μέρες…
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Σήμερα συμπληρώνονται 51 χρόνια από το θάνατο του Κώστα Βάρναλη, του ποιητή που μίλησε δυνατά σαν η ψυχή των πολλών, σαν η φωνή των φτωχών … Κι αντί οποιουδήποτε άλλου αναφορικού κειμένου – ‘’μνημόσυνου’’ έκατσα και τακτοποίησα μερικές σκέψεις φαινομενικά ασύνδετες με το Βάρναλη – αλλά, μη βιαστείτε. Ρίξτε μια δεύτερη ματιά…
Παρακολουθώντας εδώ και καιρό’ τη ‘’δεξιά του Κυρίου’’ πλην όμως φαίνεται πως εξοβέλισε τον Κύριο ως ‘’αθεόφοβη’’ και δεκάδες άλλους μεγαλοσχήμονες, αληθινά πιράνχας, σκεφτόμουν πως θα μπορούσα να εισφέρω στο να ανοίξει μια, ας πούμε κουβέντα σε πραγματική βάση που θα χει σχέση με τα κριτήρια βάσει των οποίων δίνουμε σε διάφορους ανθρώπους που εν τέλει αποδεικνύονται σάπιοι κι ακατάλληλοι, τα ‘’κλειδιά της ζωής μας’’ για μεγάλα χρονικά διαστήματα – τόσα που τους δίνουν την αυτοψευδαίσθηση της χρησικτησίας. Και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι αν ο κάθε δημοσιογράφος απαλλαγμένος από τον ψυχαναγκασμό του ‘’πολιτικώς ορθού’’, έλεγε την πραγματική γνώμη του για κάθε έναν από τους πολιτικούς παράγοντες που συναντά στον καθημερινό δημοσιογραφικό μαραθώνιο, θα ήταν πιο δύσκολο για τους ‘’Χουντίνι’’ της επικοινωνίας να πλαστογραφήσουν μια προσωπικότητα και να την επιβάλουν με μεσσιανικά χαρακτηριστικά. Δεν υπάρχει λοιπόν τίποτα πιο χρήσιμο στις πονηρές, σκοτεινές μέρες μας από το ‘’σεντούκι’’ του ρεπόρτερ . Και καμιά πιο γόνιμη κίνηση από το άνοιγμα του. Χωρίς καμιά διάθεση κουτσομπολιού, ούτε κιτρινίλας. Κι αν σε κάτι είναι χρήσιμα τούτα δω τα γνωστά και ως μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αυτό αφορά την προσωρινή ελευθερία που σου δίνουν ως ψευδαίσθηση, ν α μοιραστείς δυο σκέψεις, με ‘’φίλους’’ ή φίλους. Γράφω ‘’προσωρινή’’ γιατί τέτοια είναι . Προσωρινή και απροσδιόριστα μικρής διάρκειας. Ώσπου να πάρει χαμπάρι αυτός για τον οποίον γράφεις, ότι γράφεις για αυτόν, επιπλέον δε, πως ότι γράφεις δείχνει ότι ξέρεις τι λες. Κάπου εκεί, game over. Τρως ένα ‘’χακάρισμα’’ και πάμε για άλλα. Το χω πάθει: «Ψηφιακό θάνατο» το ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο, του οικογενειακού μου κύκλου, πολύ νεότερης ηλικίας από μένα κι ενώ στην αρχή έκανα να το αποπάρω, να το υποβαθμίσω, μου μιλούσε επί ώρες, σαν να ταν το πιο τραγικό πράγμα στον κόσμο – πιο τραγικό ακόμη κι από τον βιολογικό θάνατο, μου είπε …
Στην εποχή μας, μπορεί να ναι κι έτσι… Κι η ευθύνη να αναχαιτιστεί αυτό δυστυχώς βαραίνει τα σημερινά πολύ νέα παιδιά που πρώτα ο Θεός, θα διαχειριστούν βιολογικώς ενεργά το δεύτερο μισό του 21ου αιώνα. Κι ως τότε οι σημερινοί αρχιτέκτονες του μαύρου, θα τα χουν εθίσει στην άποψη, πως ‘’δεν είναι ανάγκη να έχεις ελευθερία γνώμης, δεν είναι πάντα ωφέλιμο να έχεις άποψη’’ . Κι έτσι η εκτεταμένη ανελευθερία δεν θα λογίζεται ως πρόβλημα…