Παρακμή…
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Τι κοιτάς τόσο επίμονα ρε φίλε μου; Τι θα αλλάξει; Ο καθρέφτης σού είμαι. Σου μιλάω για ότι θες αλλά σε αφήνω, έτσι απαράλλακτο, γιατί αυτό μπορώ να κάνω. Όχι, γιατί είμαι ένα ψυχρό γυαλί. Αυτά τα λένε όσοι δεν ξέρουν, οι παντελώς άψαχτοι. Αλλά γιατί ο χρόνος περνάει αμείλικτος και ένα γυαλί αν κάτσει κόντρα του θα γίνει θρύψαλα. Σου ‘ χω, όμως, και δυο ευχάριστα νέα : ότι η μνήμη και οι αναμνήσεις, είναι δυο στοιχεία που στέκουν ακατάβλητα κόντρα στον πεισματάρη χρόνο. Κι ύστερα, ο πενηντάρης, είναι πια στ’ αλήθεια, ο νέος της εποχής, όχι μόνο γιατί το λέει ο Ζαμπέτας.
Είναι πραγματικά σκληρό πράγμα ο καθρέφτης, όταν σου μιλάει κι εσύ έχεις πάρει, συνειδητά την απόφαση να τον ακούσεις. Σκληρό αλλά και ρεαλιστικό. Γιατί το μεγαλύτερο έγκλημα πέραν της φυσικής ανθρωποκτονίας, είναι να θάβεις το παρελθόν, καλές και κακές, εύκολες ή δύσκολες στιγμές στα κατάβαθα της λήθης με το πρόσχημα, ότι ο κόσμος αλλάζει, πάει τάχα μπροστά. Διότι τότε είναι που μένεις εντελώς ακίνητος. Γιατί το παρελθόν δεν είναι κάποιο αρχειακό η μουσειακό αντικείμενο – είναι δυναμικό και αεικίνητο. Το χθες μας καθοδηγεί. Οι σωστές αποφάσεις είναι που μας καλούν να τις μιμηθούμε και τα λάθη μας να τ’ αποφύγουμε…
Δεν με έπιασε κάποιος παροξυσμός φιλοσοφικής αναζήτησης, αλλά …
Προτρέπω, όμως, με το σημερινό μου σημείωμα στην αναδρομή στο παρελθόν, μπας και βρούμε την αιτία της σημερινής παρακμής. Η οποία τεκμαίρεται πολύ απλά στην Ελλάδα του καιρού μας. Όταν τα πρώτα θέματα της επικαιρότητας καθημερινά είναι προϊόντα του αστυνομικού ρεπορτάζ, σημαίνει ότι ουσιαστική παραγωγή πολιτικής δεν υπάρχει και η κοινωνία μας σκοινοβατεί στα όρια της παραφροσύνης.
Και φυσικά αυτό είναι αποτέλεσμα πολιτικής ένδειας, η κυβερνητικής βούλησης να οδηγήσει τα πράγματα ακριβώς εκεί. Οπότε το κάθε πολλά χρόνια πριν και καλύτερα βρίσκει την εφαρμογή και την δικαίωση του…