Η ιστορία μιας… ‘’Ανώμαλης  προσγείωσης’’ που … απογείωσε τον κωμικό Λάμπρο Κωνσταντάρα

Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος

Το δραματικό έργο που έγινε η πιο χαρακτηριστική, εμβληματική θα μπορούσε να πεί κανείς, κωμωιδία της δεκαετίας του 1960, είναι το ‘’Υπάρχει και Φιλότιμο’’. Και ο ‘’υπουργός Ανδρέας Μαυρογυαλούρος’’, πρωταγωνιστικός χαρακτήρας του έργου  που έχει μπει στο στόμα των νεοελλήνων για όλους τους… λάθος λόγους, απογειώθηκε στα μάτια και την συνείδηση του κόσμου, αφήνοντας για πάντα πίσω του την ‘’Ανώμαλη προσγείωση’’, την οποία κατ’ αρχάς βίωσε.

Μπερδευτήκαμε λίγο; Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή γιατί η ιστορία έχει πολύ ενδιαφέρον. Όχι μόνον μουσειακό, αλλά και διαχρονικό αφού ο Αλέκος Σακελάριος καταπιάνεται σε ένα βαθιά πολιτικό του έργο, την ‘’Ανώμαλη Προσγείωση’’, του 1952, με αγιάτρευτες , ως και σήμερα πάνω από εβδομήντα χρόνια από την πρώτη γραφή.  

Η ‘’Ανώμαλη προσγείωση’’ ήταν μια δραματική σάτιρα, πρωτότυπο θεατρικό έργο του Αλέκου Σακελάριου, που ανέβηκε το καλοκαίρι του 1952 στο υπόγειο του Κουν.  σύμφωνα με το κείμενο το ταξίδι του υπουργού στην εκλογική του περιφέρεια με αεροπλάνο κι όχι με αυτοκίνητο όπως βλέπουμε  στην κινηματογραφική μεταφορά που μας έγινε γνωστή με τον τίτλο ‘’Υπάρχει και φιλότιμο’’. Πρώτος  διδάξας Μαυρογυαλούρος, ο κορυφαίος ηθοποιός Βασίλης Διαμαντόπουλος και όλη η πλοκή είχε διαφοροποιηθεί επί το δραματικότερον. Αυτό φαίνεται ότι συνετέλεσε στην ‘’Χαμηλή πτήση’’ του έργου, το οποίο κατέβηκε με συνοπτικές διαδικασίες, σε έναν μήνα…

Και μεταφερόμαστε νοητά 15 χρόνια μετά στο καφέ Brazilian, εκεί όπου έπινε τον καφέ του ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, πολύ συχνά με τον κολλητό του φίλο Αλέκο Σακελάριο.

Στα μέσα του ΄60 με οξυμμένα τα πνεύματα στην ελληνική πολιτική σκηνή, ο Κωνσταντάρας είχε τη φαεινή ιδέα να ζητήσει από τον παλιό του συμμαθητή, τον Αλέκο Σακελλάριο, να του γράψει ένα σύγχρονο θεατρικό έργο.

Ο Σακελλάριος τον κοίταξε επίμονα και του είπε: «Είσαι μέσα στο μυαλό μου. Ερχόμενος σκεφτόμουν την “Ανώμαλη προσγείωση» που είχε ανεβάσει ο Κουν στο θέατρό του».

«Ποιο εκείνο το έργο που πήγε άπατο; Α, όχι»

«Πήγε άπατο, γιατί δεν ήταν κωμωδία, ήταν δράμα. Κάτσε να σου το κάνω κωμωδία και θα δεις τι θα γίνει».

«Και πες ότι το έκανες κωμωδία… ποιος θα παίξει;»

«Εσύ!»

«Εγώ! Μα δεν είμαι κωμικός ηθοποιός! Κωμικός ήταν ο συχωρεμένος ο Λογοθετίδης».

«Είσαι και δεν το ξέρεις, Λάμπρο μου. Τόσα χρόνια παίζεις σε κωμωδίες, τον μπαμπά της μιας, τον θείο της άλλης. Καιρός να πρωταγωνιστήσεις κι εσύ».

Κι άρχισε ο Σακελλάριος το ψηστήρι που οδήγησε στον Μαυρογιαλούρο.

Έτσι η αποτυχημένη «Ανώμαλη προσγείωση» έφτασε να γίνει η κλασική επιτυχία: «Υπάρχει και φιλότιμο». Και ο Λάμπρος Κωνσταντάρας ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες κωμικούς.