Το δίδαγμα του θριάμβου
Τι κι αν χαλούσαν τον κόσμο, δέκα χιλιάδες Λιθουανοί μια… δρασκελιά από την … πόρτα τους, στο γειτονικό της Ρίγας, Βίλνιους. Το χθεσινό ματς είχε κριθεί, πριν καν αρχίσει. Κι όταν τελείωσε, το Ελληνικό μπάσκετ βρέθηκε ξανά στην κορφή του Ολύμπου, μια κορφή που ανήκει δίχως αστερίσκους κι υποσημειώσεις σε τούτην τη ξέχωρη, νέα Ελληνική μπασκετική γενιά, που κάρφωσε τη σημαία της, δίπλα στην γενιά του Γκάλη και του Γιαννάκη, και την άλλη, τη λαμπρή, του σημερινού κόουτς Σπανούλη, του Διαμαντίδη και των άλλων παιδιών. Σήμερα, ο Βασίλης Σπανούλης, ως εργοδηγός του νέου, επικείμενου θριάμβου, διδάσκει στους παίκτες του, όχι μόνο μπάσκετ, αλλά και με μεγάλη λεπτομέρεια διαχείριση της στιγμής. Η οποία είναι μοναδική. Πάμε λοιπόν να την κερδίσουμε, πριν πάμε στην επόμενη. Και οι παικταράδες κατανοούν απόλυτα αυτήν την σημασία κάθε στιγμής, κάθε νίκης. Κι ο Γιάννης Αντετοκούμπο, δίχως άλλο, ο κορυφαίος παίκτης του παρόντος μπασκετικού σύμπαντος- δικό μας βλαστάρι που θέριεψε κι ακούει τον κόουτς , σαν διψασμένος να μπει σε μια μυσταγωγία, σε μια διαδικασία ιερή που οδηγεί σίγουρα στον θρίαμβο. Το ίδιο κι ο Παπανικολάου κι ο Μίτογλου, κι οΛαρετζάκης κι ο Σλούκας κι ο Τολιόπουλος κι ο Καλαιτζάκης …
Ο Γιάννης, όμως και τα αδέρφια του, ο Θανάσης κι ο Κώστας δίνουν αθόρυβα αλλά τόσο εκκωφαντικά και κάτι απαντήσεις που χρωστάνε σε κάτι μεγαλεπήβολους που παρότι είναι κάτω του μετρίου, έγιναν … υπουργοί.
Τώρα όμως είναι στιγμές θριάμβου. Χθες ισοπεδώσαμε τη Λιθουανία και ακολουθεί η Τουρκία. Κι όταν σηκώσουμε την κούπα, κάποιοι πρέπει να κάνουν αυτοκριτική…