Η ευλογημένη γενιά του μπάσκετ, στο μονοπάτι της νέας διάκρισης…
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Ήταν μια υπέροχη αθλητική – μπασκετική νύχτα η βραδιά της προηγούμενης Πέμπτης, τότε που ο Βασίλης Σπανούλης και η αρμάδα του, η Εθνική μας ομάδα μπάσκετ και επίσημη αγαπημένη ημών των φιλάθλων, ανεξάρτητα από το καλό ή το κακό της φεγγάρι μοίρασαν διαπιστευτήρια υπεροχής προς όλους με την προστακτική πια επίκληση ‘’Να σέβεστε’’.
Και τούτο δεν οφείλεται μονάχα στο γεγονός ότι μετέτρεψε την τελευταία παρουσία του σεβάσμιου Σέρτζιο Σκαριόλο στον πάγκο της ‘’Ρόχα’’ σε πραγματικό Ρέκβιεμ, ούτε το ότι μετά την νίκη μας επί των Ισπανών έστειλε τους διαχρονικά υπερόπτες Ίβηρες, πίσω στο σπίτι να δουν τη συνέχεια του Ευρωμπάσκετ, από τους ευρύχωρους καναπέδες τους.
Είναι κυρίως ότι ‘’τα σημάδια δείχνουν’’ πως το 2025, έρχεται μάλλον να προστεθεί στα χρονικά ορόσημα, στα οποία, το , παραδοσιακά ευρισκόμενο σε πολύ καλό επίπεδο ανάμεσα στα Ευρωπαϊκά αντίστοιχα, Ελληνικό μπάσκετ θα μας βγάλει ξανά στους δρόμους πανηγυρίζοντας για ένα μετάλλιο – μην εκπλαγείτε, μπορεί να είναι και το χρυσό.
Δείτε : Από το 1949, που πήραμε το χάλκινο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του Καίρου- Κύριος οίδε , πως έγινε αυτή η προσωρινή ‘’μετάταξη’’ της κατά τα άλλα λάγνας, γης του Νείλου, στην Ευρώπη, – ως το 1987 που το σηκώσαμε, στο σπίτι μας πέρασαν 38 χρόνια, στη διάρκεια των οποίων βγάζαμε που και που – μπασκετικά – ‘’το κεφάλι από το νερό’’, για καμιά ανάσα. Και το 1987 κάποιοι έβγαλαν γλώσσα, όπως ο μακαρίτης, ο Ντράζεν Πέτροβιτς που μίλησε θυμάμαι τότε για ‘’ντοπαρισμένα παικτάκια’’. Θεός σχωρέστον βεβαίως αλλά στην αναίδεια αυτή έδωσε αποστομωτική απάντηση, η γενιά του Γκάλη, τηου Γιαννάκη και των άλλων παιδιών που το πήρε τότε και ‘’ζευγάρωσε’’ τα μετάλλια, με ένα αργυρό, δυο χρόνια μετά στο κακοτράχαλο Ζάγκρεμπ.
Ύστερα, η γενιά του κόουτς Σπανούλη, με … σολίστ τον Παπαλουκά και τον ‘’Βάλτο αγόρι μου’’ Μήτσο Διαμαντίδη δεν χάρισε κάστανα στους Γερμανούς, στο Βελιγράδι το 2005, με διευθυντή ορχήστρας, τον τρισμέγιστο Παναγιώτη Γιαννάκη, αλλά ούτε στην Αμερικάνικη… συντρίμ τιμ όπως την κατάντησαν τα παιδιά, το 2006, στη Σαιτάμα. Απολογισμός, ένα – ακόμη – χρυσό ευρωμπάσκετ του 2005 κι ένα αργυρό στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2006. Γαρνιτούρα κι ένα χάλκινο στο ευρωμπάσκετ του 2009.
Και φτάσαμε στη γενιά του ‘’εξωγήινου’’ Γιάννη Αντετοκούμπο, των αδελφών του Θανάση και Κώστα, του τιτάνα Παπανικολάου, του φοβερού Καλαιτζάκη, του τεράστιου Μίτογλου, του πολύτιμου Λαρετζάκη, του ώριμου πια Σλούκα. Μια γενιά, ταλαντούχα αλλά κι ευλογημένη μαζι με το να καθοδηγείται, από τον Βασίλη Σπανούλη, έναν γεννημένο, θαρρείς, μπασκετάνθρωπο. Όλα είναι ευοίωνα και ελπιδοφόρα εδώ.
Η ομαδάρα του Σπανούλη, φέτος, δεν χάνει από κανέναν – εκτός από τον κακό της εαυτό, ο οποίος καλό θα είναι να μην σουλατσάρει στις μαζώξεις των διεθνών μας, τώρα που τα πράγματα σοβάρεψαν. Κι είναι όλο το stuffτης Εθνικής, από τον προπονητή, ως τους παίκτες και όλο το επιτελείο τόσο προσηλωμένο, στον μεγάλο στόχο, που η σιγουριά τους, διαχέεται παντού- κι ας μην το φωνάζουν …Βήμα – βήμα. Τώρα έρχεται το Ισραήλ. Κι ύστερα το μονοπάτι των μεταλλίων θα είναι θαρρώ ορθάνοιχτο…