Πως ένα νούμερο του Σακελλάριου, έφερε κοντά την Τζένη και την Αλίκη….
Η Τζένη Καρέζη, όπως όλες οι αληθινά μεγάλες σταρ κάθε εποχής, πειραματίστηκε με όλα τα είδη της υποκριτικής τέχνης. Από την κωμωδία στο δράμα, άφησε ένα μοναδικό στίγμα στο Ελληνικό θέατρο και στον Ελληνικό κινηματογράφο, ένα χνάρι που την εκτόξευσε στην απόλυτη κορυφή. Με άνεση και χωρίς ανασφάλεια. Ο αστικός μύθος κάνει λόγο για έναν αβυσσαλέο ανταγωνισμό με την συνομήλικη της Αλίκη Βουγιουκλάκη, τον οποίον όμως η Τζένη ποτέ δεν ‘’τάισε’’ . Αντιθέτως μια κοινή τους φωτογραφία τραβηγμένη γύρω στα 1965, αλλά κυρίως η διάθεση της Τζένης να καταθέσει ως μάρτυρας υπέρ της Αλίκης σε μια δίκη όπου η τελευταία είχε στο εδώλιο του κατηγορουμένου τον πατέρα της Ελληνικής κωμωδίας, Αλέκο Σακελάριο ανέδειξε την πολύ φιλική σχέση των δυο λαμπερών κυριών.
Η δίκη αυτή ήταν κομβική γιατί ενώ μετά το τέλος της η άμεσα θιγόμενη Αλίκη Βουγιουκλάκη, αποκατέστησε σχεδόν άμεσα τη σχέση της με τον, έτσι κι αλλιώς, μέντορα της, η Τζένη Καρέζη έκοψε κάθε σχέση μαζί του. Κι ας ήταν αυτός που την ανέδειξε. Για την ιστορία να πούμε πως η υπόθεση είχε ως επίδικο κομμάτι ένα νούμερο επιθεώρησης στο οποίο ο Σταύρος Παράβας αποκαλούσε τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ ‘’παιδοβούβαλο’’.
Η Ευγενία Καρπούζη, όπως ήταν το πραγματικό όνομα, της Τζένης Καρέζη γεννήθηκε στην Αθήνα στις 12 Ιανουαρίου 1934. τα παιδικά της χρόνια σε διάφορες πόλεις, ακολουθώντας τις μεταθέσεις των γονιών της που ήταν εκπαιδευτικοί. Ο πατέρας της, Κωνσταντίνος Καρπούζης, ήταν μαθηματικός και η μητέρα της, Θεώνη, δασκάλα. Στη Θεσσαλονίκη μπήκε εσωτερική στο Γαλλικό Σχολείο Καλογριών και αργότερα συνέχισε στο αντίστοιχο Σεν Ζοζέφ στην Αθήνα.
Έκανε το Ντεμπούτο της στην πρώτη ‘’λατέρνα’’ του Σακελάριου και συνέχισε πρωταγωνιστώντας, στο ‘’Η νύφη το ‘σκάσε’’ και μετέχοντας στις κωμωδίες ‘’Δελησταύρου και υιός’’ και ‘’Η Θεία από το Σικάγο’’ του Αλέκου Σακελάριου πάλι…
Ακολούθησαν περισσότερες από 30 ταινίες: «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος» (1960), «Η νύφη το ’σκασε» (1962), «Τα κόκκινα φανάρια» (1963), «Δεσποινίς διευθυντής (1964), «Μια τρελή τρελή οικογένεια» (1965), «Τζένη – Τζένη» (1966), «Ένας ιππότης για τη Βασούλα» (1968), «Μια γυναίκα στην αντίσταση» (1970). Οι περισσότερες από αυτές σε σενάριο Κ. Πρετεντέρη, Ν. Τσιφόρου, Ιάκ. Καμπανέλη, μια και όπως είπαμε είχε επέλθει ρήξη στις σχέσεις της, με τον Αλέκο Σακελάριο.
Στην προσωπική της ζωή έκανε δύο γάμους. Ο πρώτος με τον δημοσιογράφο Ζάχο Χατζηφωτίου το 1962 και ο δεύτερος με τον ηθοποιό Κώστα Καζάκο το 1968, με τον οποίο έμεινε παντρεμένη έως το τέλος της ζωής της. Το ζευγάρι απέκτησε ένα γιο, τον Κωνσταντίνο Καζάκο, που ακολούθησε τα βήματα των γονιών του, όντας και ο ίδιος ηθοποιός.
Η Τζένη Καρέζη πέθανε στις 27 Ιουλίου του 1992, νικημένη από την επάρατο νόσο. Στη μνήμη της ιδρύθηκε, την ίδια χρονιά, το ίδρυμα «Τζένη Καρέζη», με σκοπό την παρηγορητική αγωγή των ασθενών που πάσχουν από καρκίνο και χρόνιες καταληκτικές νόσους και τη με κάθε μέσο ανακούφισή τους από τον πόνο.