Ο στόκος
Θέλω να μοιραστώ μαζί σας τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκομαι ξεκινώντας να γράψω αυτό το κείμενο. Ως παλιός πολιτικός συντάκτης κάνω τεράστια προσπάθεια για να βρω έναν τομέα της διοίκησης στον οποίον αυτή η κυβέρνηση – οπερέτα τα πήγε, όχι καλά, αλλά στοιχειωδώς υποφερτά. Δεν βρίσκω…
Με την ίδια ιδιότητα αναζητώ το ιδεολογικό υπόβαθρο αυτής της ανισόρροπης ‘’παρέας’’ που παριστάνει την κυβέρνηση και έναν λόγο για τον οποίο έστω και … μισός Έλληνας πολίτης θα πρέπει να είναι στο πλευρό αυτού του συνονθυλεύματος και να το στηρίζει. Δεν βρίσκω.
Ως πολίτης κυρίως κάνω μια απέλπιδα προσπάθεια και ακούω τη συνέντευξη του Κυριάκου Μητσοτάκη και απορώ πως ένα κυβερνητικό οικοδόμημα είναι επενδυμένο με τόσο… στόκο. Βλέπω έναν νερόβραστο, στεγνό ‘’γιάπη’’ της εποχής να έχει άγνοια, όχι μόνον της ιστορίας, αλλά και των σύγχρονων ιστορικών δεδομένων τα οποία έζησε κι ο ίδιος, στα οποία θεωρητικά ήταν παρών. Δεν θα το κατάλαβε φαίνεται και δεν είναι η πρώτη φορά. Δεν πειράζει, το προσπερνώ.
Αυτός λοιπόν ο κατά γενική ομολογία μέτριος, αλλά εθελόδουλος τύπος – αυτό είναι που τον κρατάει στην όποια εξουσία – έχει σχηματίσει κυβέρνηση με ένα σμάρι από απάτριδες και φασίστες, θεωρεί πρωτοβουλίες κάθε υπαναχώρηση στα Εθνικά θέματα, κάθε μεγάλο βήμα πίσω που κάνει η ‘’κυβέρνηση’’ στα Εθνικά θέματα. Κάνει βέβαια κι επίδειξη ιστορικής άγνοιας την ώρα που βάζει στο στόχαστρο τον Κώστα Καραμανλή καταλογίζοντας του έλλειψη πρωτοβουλιών στις δικές του κυβερνητικές μέρες, τότε κυρίως που η Ελληνική διπλωματία ήταν αφημένη στα στιβαρά χέρια του Πέτρου Μολυβιάτη, αλλά και αμέσως μετά ,στα ώριμα χέρια της Ντόρας Μπακογιάννη. Πάντοτε, τότε, υπό την πρωθυπουργική μπαγκέτα του Κώστα Καραμανλή. Τότε που μια μεγάλη διπλωματική κίνηση – ματ, τον γάμο της κόρης του Ταγίπ Ερντογάν, είχε κόψει κάθε ίχνος τεταμένων στιγμών. Τώρα το κυβερνητικό σμάρι λαμβάνει υποτίθεται πρωτοβουλίες κατόπιν εορτής. Αφού είναι πλέον πραγματικότητα και στον προθάλαμο της νομιμοποίησης, το Τουρκολυβικό μνημόνιο και έχει, με ευθύνη του Κυριάκου Μητσοτάκη ενισχυθεί ανεξέλεγκτα ο ρόλος της Τουρκίας. Είναι εκτός πραγματικότητας ολόκληρη η κυβέρνηση και τώρα έχει απομείνει μόνον η επίδειξη ‘’τσάμπα μαγκιάς’’ του Σημιτικού ‘’κ. Απόλυτου τίποτα’’ Άκη Σκέρτσου στην καταξιωμένη Μαριάννα Πυργιώτη για να θυμίζει ότι αυτοί οι ολίγιστοι για έξι χρόνια τώρα παριστάνουν την κυβέρνηση. Οι ‘’κυβερνητικές’’ τους μέρες, όμως τελειώνουν… Λίγη ακόμα υπομονή…