Θρύλε, σεβάσου τον ΟΦΗ, μην τον λυπηθείς…
Μια μέρα πριν από τον μεγάλο τελικό, του ΟΑΚΑ, ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον ΟΦΗ, είναι ίσως η ώρα να βάλουμε μερικά πράγματα στη θέση τους…
Αξίζει, πρώτα από όλα ένας καλός λόγος για τον ΟΦΗ, που θα μετέχει σε ης αυτήν την μεγάλη γιορτή του ποδοσφαίρου, ως μια από τις καλές ομάδες του Ελληνικού ποδοσφαίρου.
Όμως…
Ο Ολυμπιακός, υπό τη διοίκηση του Βαγγέλη Μαρινάκη, και –κυρίως – κάτω από την προπονητική μπαγκέτα του Χοσέ Λουίς Μεντιλίπαρ, δεν είναι, πλέον, μια μεγάλη ομάδα του Ελληνικού ποδοσφαίρου. Έχει ξεφύγει, από αυτό το επίπεδο, πολλά χιλιόμετρα και από πολύν καιρό. Είναι ένας από τους δέκα κορυφαίους συλλόγους της Ευρώπης.
Αρκεί μονάχα οι παίκτες του να ευχαριστηθούν τον αγώνα, με άλλα λόγια να μην τον δουν σαν αγγαρεία. Δεν είναι άλλωστε. Ένας ακόμη μεγάλος τελικός, πριν το κλείσιμο μιας θριαμβευτικής χρονιάς, ενός πραγματικού ποδοσφαιρικού έπους, είναι. Τους περιμένει ένα ακόμα βαρύτιμο τρόπαιο, το οποίο μετά από χρόνια απαξίωσης, το μέγεθος του Ολυμπιακού το έκανε ξανά βαρύτιμο ενώ είχε δεινοπαθήσει για πολλά χρόνια στα χέρια άλλων μικρότερων ομάδων, τόσο αγωνιστικά, όσο και παραγοντικά.
Για πρώτη φορά μετά από αλληλουχία χρόνων θα δούμε τελικό κυπέλλου με γεμάτο γήπεδο από φιλάθλους και των δυο ομάδων κι όχι ένα περιφερόμενο κενό σε άδεια τσιμέντα, όπου γης στην Ελλάδα.
Έναν τελικό στον οποίο ο Ολυμπιακός, αρκεί μονάχα να σεβαστεί τον ΟΦΗ χωρίς να τον λυπηθεί ούτε δευτερόλεπτο, για να τον κερδίσει…