Για τον Πέτρο Μολυβιάτη,
Αντί αποχαιρετισμού…
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Η ‘’Αιολική Γη’’, ένα από τα αριστουργήματα του Ηλία Βενέζη είναι από εκείνα τα γραφτά που μπορούν να ταξιδέψουν τον κολυμβητή των σελίδων της, στην πανάρχαια Ελληνική, αλλά άδοξα χαμένη, γη της Ιωνίας, αναδύουν κάτι από την ατμόσφαιρα της και απελευθερώνουν μπόλικο από τον αέρα της. Από τις γραμμές της, ‘’χτίζονται’’ ανάγλυφα προσωπικότητες ανθρώπων με χαρακτηριστικά αγνότητας, τιμιότητας και αγώνα που κουβαλούν σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους, σε όποιον τόπο κι αν βρέθηκαν, πολλές γενιές μετά.
Ο Πέτρος Μολυβιάτης, ο πατριάρχης της Ελληνικής Διπλωματίας, γεννημένος στη Χίο ο ίδιος, αλλά έφερνε μαζί του τον άνεμο της Σμύρνης, από τ’ Αϊβαλί, έχοντας τα γονίδια της Μικρασιάτισας μάνας. Και δεν ήταν τυχαίο γιατί ήταν ανιψιός του κορυφαίου συγγραφέα.
Όταν γνώρισα τον Πέτρο Μολυβιάτη, ήμουν δεν ήμουν τριάντα χρονών, κι έχοντας λίγα βήματα στο ρεπορτάζ της Νέας Δημοκρατίας, δεν αναγνώριζα ακόμη τις ‘’’λακκούβες’’… Και η εικόνα που μου είχαν μεταφέρει οι απείρως πιο πεπειραμένοι συνάδελφοι, ήταν ότι ‘’μπορείς να μιλήσεις με όποιο στέλεχος θες, αλλά με τον Μολυβιάτη πρέπει να φας πολλά καρβέλια για να του μιλήσεις. ‘’
Εγώ πήρα το ‘’ρίσκο’’. Είχα την τιμή να γνωρίσω και να μιλήσουμε επί μακρόν τον κύριο Πέτρο. Έλεγε λίγα, αλλά μεστά, ουσιαστικά πράγματα – πολύτιμα για έναν νέο, φιλόδοξο που τότε διψούσε να κάνει πολλά αλλά προσεκτικά βήματα στο δημοσιογραφικό μετερίζι. Σε ένα ταξίδι, όπου συνόδευα δημοσιογραφικά τον Κώστα Καραμανλή στα Τίρανα, δοκίμασα μιαν ακόμη ευχάριστη, για μένα, έκπληξη : Σε μια στιγμή, στη διάρκεια του δείπνου, σε μιαν Αλβανική ταβέρνα ο Πέτρος Μολυβιάτης ήρθε διακριτικά κι έκατσε δίπλα μου κι άρχισε να μου λέει τα ‘’ντε σού’’ αυτού του τότε κορυφαίας διπλωματικής σημασίας ταξιδιού. Μου είπε όλα όσα μπορούσε να πει. ‘’Θα τα πούμε κι αύριο στο Δυρράχιο’’ έκλεισε την κουβέντα μας, εκείνο το βράδυ στα Τίρανα.
Κράτησε πάντοτε ψηλά το αίσθημα της ευθύνης του με μιαν απαράμιλλη σοβαρότητα όχι όμως χωρίς ένα λεπτό, καλοδουλεμένο χιούμορ που τον χαρακτήριζε. Για αυτό και έχαιρε διακομματικού σεβασμού. Το 2013 όταν είχε αποσυρθεί από την ενεργό πολιτική είχε αναλάβει τη θέση του Προέδρου του ‘’Ιδρύματος Καραμανλή’’ – ο μόνος που μπορούσε να φέρει σε πέρας τον συγκεκριμένο ρόλο. Διότι ήταν ο μόνος που γνώριζε από πρώτο χέρι και σε βάθος το έργο του Κωνσταντίνου Καραμανλή καθώς και τις αγωνίες του και όλο το συναισθηματικό φορτίο που κατά περίσταση οδηγούσαν σε αποτελέσματα.
Του τηλεφώνησα εκείνες τις ημέρες, θέλοντας να κάνω ένα θέμα για το ίδρυμα.
‘’Εσένα μπορώ να σου πω ότι θες’’ μου είπε και μου άνοιξε διάπλατα, το δρόμο. Και πράγματι, μου μίλησε με άνεση και ξέχωρην απλότητα.
‘’Δεν έχω αποσυρθεί από την ενεργό πολιτική διότι πολύ απλά δεν ήμουν ποτέ πολιτικός με την επικρατούσα εκδοχή του όρου’’ μου είπε με το γνωστο πράο ύφος, σε μια παρορμητική σχετική δική μου ερώτηση. ‘’Πάντοτε ήθελα μόνο να προσφέρω στην πατρίδα μου’’ , κατέληξε. Και δεν λάθευε. Γιατί κάποια χρόνια μετά τον περίμενε ακόμη μια θητεία στο υπουργείο εξωτερικών.
Σήμερα γράφω αυτές τις αναμνήσεις μου, αντί αποχαιρετισμού στον πατέρα της σύγχρονης Ελληνικής διπλωματίας, που χωρίς τις καίριες, κατά διαστήματα, παρεμβάσεις του η χώρα θα είχε μπει σε πολλούς μπελάδες…