‘’Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ’’ , στην Ελλάδα, πια, έχει συννεφιά που σε νικάει…
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
Τα δεδομένα, πια, στο εγχώριο πολιτικό γίγνεσθαι είναι αμείλικτα και τα αποτελέσματα τους είναι αναπόδραστα. Όλο και περισσότεροι πολίτες πλέον λένε με πολύ δυνατή φωνή πως ‘’έχουν αποσαρθρωθεί τα πάντα, δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο, τίποτα θεσμικό που να μπορούν οι πολίτες να το εμπιστευθούν, να βασιστούν πάνω σε αυτό’’.
Και, βεβαίως, στο προσκήνιο βρίσκεται για μια ακόμη φορά, την πολλοστή τελευταία, η δικαιοσύνη η οποία έχει κακοποιηθεί από κάποιους δακτυλοδεικτούμενους ‘’λειτουργούς’’ της, που δίνουν απροσχημάτιστα πατήματα. Και, δεν μπαίνει πια το ερώτημα, αν η πολιτική ηγεσία παρεμβαίνει στην λειτουργία της, υποτίθεται ανεξάρτητης, δικαστικής, γιατί η απάντηση μοιάζει απόλυτα δεδομένη.
Μόνο μια ματιά να ρίξει κανείς στην μεθόδευση του κ. Τζαβέλα που είχε ως επιστέγασμα την ‘’αρχειοθέτηση’’ (!!!) της υπόθεσης των υποκλοπών φτάνει στο αυτονόητο συμπέρασμα ότι ο διακεκριμένος δικαστικός λειτουργός υπέστη αφόρητες πιέσεις από τα σκοτεινά υπόγεια του Μεγάρου Μαξίμου. Διότι διαφορετικά θα πρέπει να υιοθετήσει την αγοραία θεωρία που επικρατεί ότι δηλαδή, ο κ. Τζαβέλας επιχείρησε απλά να σώσει τον εαυτό του από τις συνέπειες. Κάποιοι θυμίζουν με έμφαση και ένταση ότι ‘’ο κ. Τζαβέλας ήταν εισαγγελέας της Ε. Υ. Π. την εποχή που υπογραφόταν η σύμβαση που αφορούσε το predator’’ …
Δεν μπορώ να το δεχθώ αβασάνιστα.
Θα μείνω στην θεωρία των αφόρητων πολιτικών πιέσεων από το περιβάλλον Μητσοτάκη γιατί αλλιώς θα γίνω διαπρύσιος κήρυκας του ότι ‘’δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο’’…
Ενώ μένοντας στη θεωρία των πολιτικών πιέσεων, έχω απλώς απέναντι μου μια διεφθαρμένη κυβέρνηση που σε λίγους μήνες θα αποτελέσει για τους πολλούς μια δυσάρεστη, σκληρή ανάμνηση, αλλά ανάμνηση.
Δεν μπορώ να δεχτώ ότι ‘’της δικαιοσύνης, ο ήλιος νοητός’’ νικήθηκε τόσο εύκολα από τα βαριά σύννεφα, εδώ, στον τόπο που ανέτειλε…