Του Αντώνη Μακατούνη
Στα πρώτα χρόνια της ζωής του δεν άκουσε ποτέ μουσική στο σπίτι του. Ξυπνούσε στις πέντε το πρωί δουλεύοντας από μικρή ηλικία και γυρνούσε το βράδυ. Όταν άκουσε τον ήχο μίας κιθάρας στα δεκαπέντε του κάτι σκίρτησε στην ψυχή του, «Όλα άλλαξαν μέσα μου όταν άκουσα ζωντανά για πρώτη φορά κλασική κιθάρα, ήμουν 15 χρονών τότε και με δυσκολία έπεισα τους γονείς μου να μου αγοράσουν μια κιθάρα» αναφέρει αρχικά και με έμφαση ο συνθέτης Κώστας Μουστάκας.
Σε ερώτηση για το Ορατόριο- Ρέκβιεμ που έγραψε για το Δίστομο και τα Καλάβρυτα απαντά με συγκίνηση, «Έζησα στο Δίστομο και δίδαξα και μουσική εκεί εκτός από αυτό όμως έχω μια βαθιά ευαισθησία ως πρoς το τι έκανε ο Γερμανικός λαός στην ανθρωπότητα…».
Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη:
Θα ήθελα αρχικά να μου πείτε πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με τη μουσική και μετέπειτα τη σύνθεση.
Μεγάλωσα σε εργατική οικογένεια και φτωχή. Μουσική δεν ακούγαμε ποτέ στο σπίτι, μόνο δουλειά. Ξυπνούσαμε στις 5 το πρωί να πάμε στη δουλειά και γυρίζαμε το βράδυ.
Όλα άλλαξαν μέσα μου όταν άκουσα ζωντανά για πρώτη φορά κλασική κιθάρα, ήμουν 15 χρονών τότε και με δυσκολία έπεισα τους γονείς μου να μου αγοράσουν μια κιθάρα και από εκεί ξεκίνησαν όλα.
Το «ΒΑΡΙΕΤΕ ΤΗΣ ΤΡΕΛΛΑΣ», τα “Όργκανα και τα Τούμπανα”, “Λαθεμένες Ανάγκες” είναι κάποιες από τις μουσικές δημιουργίες σας. Ειδικότερα για τις “Λαθεμένες Ανάγκες”, αξιοσημείωτο είναι ότι πρόκειται για μία επανέκδοση παλαιότερων τραγουδιών, που περιλαμβάνει ορχηστρικά κομμάτια που χαρακτηρίζονται από μια βαθιά ελληνικότητα φιλτραρισμένη μέσα από την πολύχρονη ενασχόληση σας με κλασσική και την Ισπανική μουσική. Πείτε μου λίγο για αυτό το “πάντρεμα” των μουσικών.
Η μουσική μου καθρεπτίζει αυτό που πραγματικά είμαι δεν ακολουθώ κάποια σκέψη παρά μόνο καταγράφω αυτό πού νιώθω και είμαι δηλαδή είμαι ένας Έλληνας που μεγάλωσε ακούγοντας ελληνική μουσική και μετά γνώρισε και την κλασική που είναι οικουμενική. Αργότερα κατάλαβα ότι οι συνθέσεις μου χωρίς να το έχω προγραμματίσει είναι ένα πάντρεμα κλασικής και Ελληνικής μουσικής το οποίο ακολουθώ έως και σήμερα εκτός από μεγάλα κλασικά έργα μου, Ορατόρια Όπερες Κοντσέρτα κ.α που έχουν απόλυτη κλασική φόρμα. Όσο για την Ισπανική επιρροή είναι αναπόφευκτη για έναν κιθαρίστα.
Πρόσφατα παρουσιάσατε στον Ιερό Ναό των Αγίων Αναργύρων Ψυρρή το μουσικό requiem “Θείο Πάθος”. Πείτε μου για τη συνεργασία αυτή με τον Δημήτρη Βερύκιο και τα συναισθήματά σας.
Ήταν μια όμορφη και καρποφόρα συνεργασία, έγραψα 5 Άριες για Σοπράνο για το ΘΕΙΟ ΠΑΘΟΣ τις οποίες θα παρουσιάσω ξανά σε λίγο καιρό.
Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να αναφερθεί το Ορατόριο Ρέκβιεμ που γράψατε για το Δίστομο και τα Καλάβρυτα, στο πλαίσιο της Διεθνούς Ημέρας Μνήμης για τα Θύματα του Ολοκαυτώματος. Θα ήθελα να μας πείτε δύο λόγια.
Έζησα στο Δίστομο και δίδαξα και μουσική εκεί εκτός από αυτό όμως έχω μια βαθιά ευαισθησία ως πρός το τι έκανε ο Γερμανικός λαός στην ανθρωπότητα… Ήταν και το πρώτο μου μεγάλο Έργο
Η τέχνη είναι μία μορφή ψυχικής έκφρασης όπως λέγεται χαρακτηριστικά. Είναι όμως και δράση σώματος. Πείτε μου τί σημαίνει για εσάς η τέχνη;
Εκεί που τελειώνουν οι λέξεις στον άνθρωπο, αρχίζει η μουσική συνηθίζω να λέω… άλλο όμως να ακούς μουσική και άλλο είναι να γράφεις, ο πραγματικός συνθέτης δεν γίνεται με καμία σπουδή, παρά μόνο γεννιέται. Η μουσική είναι εναρμόνιση με τη συχνότητα, δόνηση του σύμπαντος, η ζωή είναι δόνηση, το σώμα μας είναι δόνηση. Η λογική γεννά το ερώτημά σας, το σώμα μας ποτέ δεν ρωτά γιατί το ξέρει.
Θα ήθελα να μου αναφέρετε μία παρουσίασή σας που σας έμεινε αλησμόνητη και για ποιό λόγο.
Η πρώτη πρόβα που έγινε για το Ορατόριο. Αναρωτήθηκα αν είμαι εγώ η κάποιος άλλος, το ίδιο και οι κοντινοί μου άνθρωποι.
Πείτε μου τα μελλοντικά σας σχέδια
Να προλάβω να γράψω όσα πιο πολλά από αυτά που έχω μέσα μου…
