Μαίρη Αρώνη: Η μεγάλη κυρία του θεάτρου,
που έκανε απεργία πείνας για να βγει στη σκηνή
Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος
‘’Ουκ εν τω πολλώ το ευ’’, λέει το αρχαίο ρητό. Κι όλο το νόημα αυτής της φράσης, τόσο σε συμβολικό, όσο και σε χειροπιαστό επίπεδο στην κινηματογραφική καταγραφή της Μαίρης Αρώνη μιας από τις κορυφαίες ηθοποιούς που εξέθρεψε το θεατρικό σανίδι, σε αυτήν τη χώρα. Ήταν μονάχα πέντε, ακριβώς όσες τα δάχτυλα του ενός χεριού, οι παρουσίες της στον κινηματογράφο κι όμως άφησε χνάρι αναγνωρίσιμο και άξιο να βρει μιμητές . Η αναντικατάστατη ‘’Πάστα Φλώρα’’ από το ‘’Μια τρελή –τρελή οικογένεια ‘’ , η υπέροχη Άννα από το ‘’Η γυναίκα μου τρελάθηκε’’ είχε μιαν αδιαπραγμάτευτη λατρεία κι αυτή ήταν το θέατρο. Συνήθιζε να λέει πως «Ο μεγάλος μου έρωτας είναι το θέατρο. Πιστεύω ότι όλα εδώ αρχίζουν και όλα εδώ τελειώνουν. Φοβάμαι τον χρόνο – σε μας τους ηθοποιούς από ένα σημείο και μετά γίνεται εφιάλτης, γιατί δεν ξέρω τι υπάρχει μετά τον θάνατο. Αλλά, αν υπάρχει μια άλλη ζωή πέρα από ‘δώ, εγώ πιστεύω ότι το θέατρο δεν τελειώνει ποτέ».Με καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη, η Μαίρη Αρώνη είχε από πολύ μικρή την φλόγα της υποκριτικής μέσα της. Oταν η ξαδέρφη της Βάσω Μανωλίδου μπήκε στη δραματική σχολή του νεοσύστατου Εθνικού Θεάτρου, η Μαίρη έφτασε στο σημείο να κάνει απεργία πείνας ώστε να πείσει τη μητέρα της να την αφήσει. Και, φυσικά, το πέτυχε. Από το ‘’θησαυροφυλάκιο’’ της finos filmsαλιεύω το ότι η μεγάλη μας ηθοποιός , κάνει την πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο το 1934 με το θίασο του Πέλου Κατσέλη, στο έργο «Κοσμική Κίνηση» του Θ.Ν. Συναδινού. Η Μαρίκα Κοτοπούλη εντυπωσιάστηκε τότε από το ταλέντο και το ταπεραμέντο της και την προσέλαβε στον θίασό της, στον οποίο και έκανε λαμπρή καριέρα, για 6 ολόκληρα χρόνια, ερμηνεύοντας απαιτητικούς και δύσκολους ρόλους.
Το 1941 ξεκίνησε η συνεργασία της με τον θίασο του Μουσούρη, και το 1944 ίδρυσε με τον σύζυγό της δικό τους θίασο, ο οποίος μετά την απελευθέρωση περιόδευσε στον ελληνισμό της Αιγύπτου, της Κύπρου και της Κωνσταντινούπολης. Το 1947 έγινε πρωταγωνίστρια του Εθνικού Θεάτρου και απέδωσε μοναδικά δύσκολους ρόλους, σε έργα όπως: «Υπεράνθρωπον και Γυναίκες» του Σω, «Η Στρίγγλα που έγινε Αρνάκι» του Σαίξπηρ, κ.α. Όταν ο Ροντήρης αποχώρησε από το Εθνικό, τον ακολούθησε στη δημιουργία της «Ελληνικής Σκηνής» κι αυτός της προσέφερε κι άλλους εξαιρετικούς ρόλους σε έργα Γκέτε, Οστρόβσκι αλλά και Ξενόπουλο.
Ένα αξιοσημείωτο σημείο στην πορεία της είναι ότι κράτησε το όνομα του πρώτου της άντρα Θεόδωρου Αρώνη όταν το 1955, αυτός νικήθηκε από τον καρκίνο, παρά το ότι το 1965, παντρεύτηκε ξανά τον σκηνοθέτη Κωστή Μιχαηλίδη, αλλά ο γάμος τους κράτησε μόνο δύο χρόνια.
Η Μαίρη Αρώνη πέθανε στον ύπνο της, την 16η Ιουλίου 1992 στο σπίτι της ξαδέλφης της Βάσως Μανωλίδου, στο Πόρτο Ράφτη, σε ηλικία 77 ετών.
Η Μαίρη Αρώνη πέθανε στον ύπνο της, την 16η Ιουλίου 1992 στο σπίτι της ξαδέλφης της Βάσως Μανωλίδου, στο Πόρτο Ράφτη, σε ηλικία 77 ετών.
